Diggers

Een kleine Groote Oorlog


Vijfentwintigduizend euro. Om alle restanten van de Eerste Wereldoorlog op een akker in de Westhoek te laten verdwijnen. Natuurlijk weigert archeoloog Arne Overstijns de opdracht. Tot zijn doctoraatsbeurs plots wordt ingetrokken.

Samen met twee jeugdvrienden begint hij te graven.Wanneer de vette klei zijn geheimen prijsgeeft, komen ook de verborgen agenda’s boven. Met elke spadesteek schuiven de morele grenzen op. En dan doen ze de vondst van hun leven. Meteen daarna valt de eerste dode.

Een verhaal dat graaft in de geschiedenis van Flanders Fields en flirt met de Groote Oorlog, daarbij de hormonenmaffia, een jaloers lief en nog wat andere onfrisse slapende honden wekt, om dan, met een kleine omweg langs Hitler en Stalin terug te keren naar de essentie: de mens, zijn drijfveren en de onwaarschijnlijke draagwijdte van één stommiteit.

Diggers is verschenen bij
Uitgeverij Manteau / WPG Uitgevers België nv, Antwerpen
ISBN 978 90 223 2621 3

Verschenen: 2011
Genre: Fictie
Paperback
Aantal bladzijden: 608

Het boek is helaas momenteel niet meer te krijgen. Maar in de bib kan je zowel het boek als het e-book ontlenen.

Soundtrack


Hier vind je de volledige playlist van de soundtrackpagina die achterin Diggers staat.

Al van bij het begin vond ik dat alle hoofdpersonages een eigen muzieksmaak moesten hebben. Om hen via die muziek verder uit te tekenen. Voor Pieter werd dat uiteraard klassiek, wat hij van thuis uit heeft meegekregen, en Brel, om zijn vader mee te irriteren. Martin houdt van zware metal, en Arne is er allemaal niet zo mee bezig, die gaat mee met de radiohits van zijn tijd. Liedjes die in je hoofd blijven hangen.

Het zoeken naar geschikte muziek ging vaak heel associatief; het was bijna per toeval dat ik op Schubert’s Erlkönig –gebaseerd op een gedicht van Goethe- botste. Het lied vertelt het verhaal van een vader die met zijn kind door een donker bos rijdt; het kind beweert dat het wordt aangevallen door spoken en geesten, maar zijn vader gelooft dat niet. En doordat hij zijn kind niet ernstig neemt, sterft het. Dat sloot eigenlijk heel mooi aan bij enerzijds Arne, die keer op keer de waarschuwingen van Pieter negeert, en meer nog, bij de relatie tussen Pieter en zijn vader. Toen ik daarna ontdekte dat Rammstein een bewerking van datzelfde gedicht gemaakt heeft, met een aangepaste tekst, waar een vader zijn kind zo hard wil beschermen tegen een storm dat hij het doodknijpt, had ik de twee centrale muzieklijnen van het boek gevonden, want dat past perfect bij het verhaal van Martin. En dus liet ik in deel II en III die muzieklijnen botsen, en kon ik het grote drama dat eraan zat te komen via de muziek vertellen.  Een gelukje, noem ik dat. Een heel mooi gelukje.

Making of

Diggers verfilmd?

In 2009 vroeg Frank Van Passel mij & twee collega-scenaristen om een tiendelige drama-reeks te schrijven ‘over de Eerste Wereldoorlog, maar zonder één periodescene’. Samen met Nele Meirhaeghe en Gerrie Van Rompaey nam ik de uitdaging aan. Met als vertrekpunt ‘een recent lijk in een oud uniform.’ Een hevige brainstormsessie leverde een prima plot op, maar door allerlei externe omstandigheden belandde het verhaal (tijdelijk) op het schap.

Omdat het verhaal te mooi was om het te laten liggen, maakte ik er een boek van: Diggers. Het thrillerplot bleef onveranderd, maar het achterliggende verhaal over vriendschap & verraad kreeg steeds meer de overhand. Het werd een roman over drie vrienden op de grens van de volwassenheid. Er kwam een tweede laag bij, en een derde, en een vierde, en tenslotte zelfs een soundtrack.Voor ik het wist, had ik 608 bladzijden bij elkaar geschreven.

Het boek deed het zo goed, dat de interesse in de reeks weer opflakkerde, dus gingen we opnieuw samenzitten en schreven alle synopsissen en twee scenario’s uit. Na twee jaar schaven werd het project toch afgeblazen. Daarmee bleef één van de strafste reeksen van de laatste vijf jaar ongemaakt. Als iemand interesse heeft: het ligt gewoon klaar. #OnePhonecallAway

Pers

2 mei

**** voor Diggers op Crimezone.nl

‘Diggers is een krachtig verhaal dat geheel zijn eigen weg vindt, zonder zich te laten beperken door de grenzen en conventies van een genre. De volledige recensie van Mireille Van Tilborg kan je hier nalezen.

2 mei

28 januari

Diggers in RTV Trendiez – een leuk gesprek over Vlaamse Overbescheidenheid, ambitie & de toekomst – herbekijken kan hier.

28 januari

27 januari

Diggers in de Studio van Z-boek bij Ianka Fleerackers – alles over het boek & de misschien-serie/film. Herbekijken kan hier.

27 januari

26 januari

“Onheilspellend sfeertje in een “meesterlijk” geschreven boek. Da’s toch mooi voor je debuutroman. Gaea Schoeters’ roman ‘Diggers’ is maar liefst 600 pagina’s en leest als een trein, check Mariska op http://www.deleesfabriek.nl/” of klik gewoon hier voor de volledige recensie.

26 januari

18 januari

*** voor Diggers in Knack Focus!
“Diggers is een opmerkelijke thriller, met gebeitelde hoofdpersonages, dramatische wendingen en beeldschone zinnen. Schoeters schrijft als een schilder, impressionistisch en barok (…) ik kan enkel hopen dat het boek toch nog televisie wordt, want Diggers is een van de zeldzame misdaadromans die het etiket ‘literaire thriller’ absoluut verdienen.” Thx, Johanna Spaey!

De volledige recensie kan je hier nalezen.

18 januari

11 januari

“Ik wil meer verkopen dan Stieg Larsson.”, lachte auteur Gaea Schoeters tijdens haar interview met ZiZo. De verkoop van haar nieuwste boek, ‘Diggers’, gaat wat dat betreft alvast de goede kant uit. Na amper twee maanden is de meer dan zeshonderd bladzijden dikke roman al uitverkocht. De tweede druk zal niet lang op zich laten wachten. *Nvdr: hij rolt, as we speak, van de persen!

Dit interview verschijnt deze week in het nieuwe nummer van ZiZo Magazine. Maar voor wie nu al nieuwsgierig is naar de rest van mijn ondoordachte zwart-wit uitspraken, geef ik er hieronder al een paar weg. Bijvoorbeeld meer uitleg bij deze boude quote:
“Ik zou nooit uit mezelf een thriller schrijven.”

11 januari

20 december

Ik geef het toe, ik doet dat graag. Voorlezen.
Zeker op een avond zoals gisteren, tijdens de laatste editie van Uitgelezen 2011.

Want dat de Vooruit een paar keer in Diggers opduikt als decor is geen toeval. Ik heb altijd al oprecht van het Vooruit-gebouw gehouden, niet alleen omdat het gewoon prachtig is, maar ook om zijn geschiedenis, die ergens tussen de trappen is blijven hangen & om zijn magnetische kracht om nog altijd een heel bijzonder publiek aan te zuigen. Deze terugkoppeling van de Vooruit in het boek naar het boek in de Vooruit was voor mij een fantastisch moment. Waarvoor dank.

Wie graag wordt voorgelezen, kan hier een stukje #Diggers #inlevendenlijve herbekijken.

20 december

13 december

“Voor de Vlaamse thriller was het een matig jaar. De enige echte uitschieter was een ambitieuze debutant: Gaea Schoeters.”
Lees meer over de thrilleroogst van 2011 op cobra.be

13 december

8 december

“Diggers legt op een onbeschaamde manier het Vlaanderen van vandaag met de billen bloot, schuwt de confrontatie met het rauwe verleden niet en knipoogt naar het oppervlakkige heden. Met een fascinatie voor intermenselijke relaties, ongenaakbaar geloof in vriendschap en liefde op de achtergrond en een scheef oog naar politiek en machthebbers net iets scherper, is het minste wat je van Diggers kan zeggen, dat het je wakker maakt. Alsof je een film gezien hebt, het zelf voelde, proefde, daar zelf was.”

Heerlijk wakker worden met zo’n laudatio bij het ontbijt. Verderlezen kan je hier, op Trixtheblog.

8 december

15 november

‘De grens tussen goed & kwaad is volgens mij een soort tripdraad, die we eigenlijk allemaal wel weten hangen, maar waar we door omstandigheden soms tijdelijk blind voor zijn…’ Dat en meer in een heel leuk gesprek over Diggers met Michael De Cock voor het boekenprogramma Onder Cover op ATV.

15 november

11 november

11/11/2011 – straks weerklinkt de Last Post. Ik probeer intussen aan Charlotte van VlaanderenVandaag (voor de snelzoekers, op minuut 20.20) uit te leggen hoe de oorlog voelde voor de jongens zelf. Want als me één ding is bijgebleven uit de research, dan is het dat wel. Hun angst. In die eindeloze, donkere nachten. Luisterend naar de jammerende gewonden op het slagveld. Vlakbij, maar toch te ver. Hulpeloos. Verloren.

Op de terugweg luister ik nog maar eens naar dat ene nummer dat daar alles over zegt: No Man’s land.

11 november

10 november

Boeiende ontmoeting met Digger Patrick Van Wanzeele en reporter Sofie Pattyn in de Yorkshire Trench, bij Boezinge.
Meer straks in Avondpost op Radio2, maar de hoofdtoon geef ik alvast mee: ‘de oorlog was niet schoon om te zien’.

Beluister hier het volledige interview:

10 november

5 november

Op deredactie.be stellen zes auteurs hun nieuwe boek voor dat op één of andere manier over de Eerste Wereldoorlog gaat.
Ook Diggers is er bij.

5 november

8 november

Wijze lessen uit mijn studententijd en een stukje Diggers op Urgent.fm

8 november

4 november

‘De Vlaamse thriller heeft er een ster bij,’ schrijft John Vervoort in #DSLetteren, en hij geeft er Diggers maar liefst ****.
‘Zelden is er in Vlaanderen een ambitieuzer thrillerdebuut geschreven dan Diggers. Bewonderenswaardig is ook de sterke combinatie van cliffhangers en onverwachte wendingen met een doorgedreven analyse van de karakters van de personages (…) Schoeters verdient lof voor haar kennis van de periode, haar talent om een complex verhaal nergens echt te laten ontsporen en haar stilistische bravoure.’

4 november

1 november

Vanochtend goed nieuws bij het ontbijt: Diggers wordt geprezen in Boek!

‘In Diggers weet Gaea Schoeters de spanning danig op te voeren rond archeoloog Arne Overstijns en de foute projecten waarin hij terecht komt. Haar 600 pagina’s lange debuut telt geen bladzijde te veel.’

1 november

30 september

Het boek ligt nog niet in de winkel, en ik mag het al voorstellen in StudioOost bij Eveline Hoste. Die meteen ongegeneerd polst naar mijn eigen integriteit, en mij net als ik me daar netjes heb uitgepraat een thriller-quiz voorschotelt –gelukkig ben ik goed met Hitchcock-klassiekers, heeft de haai van Jaws al in mijn kindertijd zoveel indruk op me gemaakt dat ik nog steeds alleen in zee wil zwemmen in het gezelschap van mensen die er lekkerder uitzien dan ik en heb ik een soft spot voor Jodie Foster, zodat ik maar één Scream van onwetendheid hoefde te slaken, en zelfs dat was een bescheiden gilletje. Oef, eer gered.

Eveline sluit af met een opmerking die de man op de cover helemaal naast zijn caoutchouc botten zal doen lopen: ‘Het is een kanjer, maar je zal er van genieten!’ Zeg dat zij het gezegd heeft.