Archive
drukinkt

 

American Hotel, Amsterdam

Café Américain in Amsterdam. Al wie de afgelopen 100 jaar enigszins meetelde in de Nederlandse Letteren liet zich hier opmerken. (Du Perron ging er met Nijhoff op de vuist, en Ter Braak schreef zelfs een boos pamflet toen de tafelkleedjes vervangen werden door goedkope gebloemde exemplaren.) Maar niemand deed dat zo elegant (of gewiekst) als Harry Mulisch. Als nog totaal onbekend schrijvertje betaalde hij de ober om hem regelmatig om te roepen. ‘Telefoon voor de heer Mulisch’ klonk het dan door het hele café, en in geen tijd kende de hele Amsterdamse beau monde zijn naam.
Afgelopen vrijdag was ik er zelf, voor het nieuwjaarsfeestje van #DeBezigeBij. Ook de beau monde was present, bontmantels, opengewerkte avondjurken en Borsalino-hoeden incluis. Ik had er aan moeten denken me door een paar vrienden te laten bellen. Zeker nu, in deze tijden waarin iedereen een gsm heeft, zou het opvallen als een kelner een paar keer ‘telefoon voor mevrouw Schoeters’ had geroepen. Het is vast een betere manier om wat naambekendheid te krijgen in Nederland dan drie uur ijverig netwerken. #LessenVanDeMeester

 

Lees Verder

iStoires.be

1. Als je een auteur niet kent, is een boek kopen altijd gokken. Een kortverhaal is de ideale kennismaking.

2. We willen wel lezen, maar we hebben geen tijd, en een kortverhaal is … ja … kort.

3. We hebben geen boek bij, maar het internet vergezelt ons tegenwoordig tot op het toilet. Dus: online lezen kan altijd.

iStoire.be -een online magazine over lezen & schrijven- telde die drie dingen bij elkaar op tot een nieuw concept: elke eerste van de maand geven ze een gratis kortverhaal weg. Saskia De Coster en Annelies Verbeke komen eraan, ik mocht de reeks openen. #somegirlshavealltheluck

Nieuwsgierig? Hier kan je Spoetnik lezen.
En zeg het vooral voort!

Lees Verder
De inwijding – Margaret Mahy

Ik schrijf te veel posts met deze tag, de laatste tijd. Het lijkt wel alsof alle auteurs uit mijn jeugdjaren plots het loodje leggen. Margaret Mahy gaf mij een imaginair vriendje dat ik nooit vergeten ben. Een jongen die Sorry heette. Een jongensheks met een hart van koekenbrood. Nochtans was ik in eerste instantie niet blij met dit kerstcadeau. Ik vond de cover aartslelijk (dat is hij ook, ik had gelukkig toen al smaak), fantasy een belachelijk subgenre en de taal op de eerste pagina’s bizar en verwrongen (ik was negen).

Toch was De Inwijding op een manier ook mijn changeover van echte kinderboeken naar iets anders. Mahy beschrijft hier een romance die de hele Twilight-onzin moeiteloos naar de prullenbak verwijst. Niet alleen omdat het een jeugdboek is met een gelaagdheid die in  Amerikaanse blockbusters totaal ondenkbaar is, maar vooral omdat het ook nog eens waanzinnig goed geschreven is. Het was, denk ik, een van de eerste boeken waarvan ik dacht: dat wil ik ook kunnen. Terecht: wie personages neerzet die me bijna 30 jaar later nog altijd glashelder voor de geest staan, die kan wel iets.

Laat een herleestip zijn voor deze week. Los van leeftijd. Want om het met een quote uit het boek zelf te zeggen:
“It changes you for ever, but you are changing for ever anyway.”

Lees Verder

Zomerleugens - Bernhard Schlink

Zeven liefdes die hadden kunnen zijn. Zeven kleine haperingen die de wereld uit zijn baan brengen. Zeven verhalen over mensen aan wie het geluk op een haar na ontglipt. Want hoe harder ze proberen de obstakels van het leven te ontwijken en het noodlot voor te zijn, hoe onherroepelijker ze  hun eigen ondergang bespoedigen. Daarna volgen al te herkenbare misverstanden, leugens en zelfbedrog. Er is geen mens die we zo vaak & zo kundig voorliegen als onzelf.

Veel verhalen zijn zo klein, zo herkenbaar, dat ze bijna banaal zijn. Toch, misschien net daarom, zijn er een paar meesterwerkjes bij. Niet alleen omdat Schlink een meesterlijk verteller is, maar vooral omdat hij als geen ander de kunst van het halfopen einde beheerst.

Nadat hij zijn personage met kleine, bijna onzichtbare weerhaken in zijn lezer heeft verankerd, zet hij, net te vroeg, het slotakkoord in, om dat vrijwel meteen weer af te breken. Heel even toont de afloop zich, een vis onder het wateroppervlak, die net voor je er echt bij kan komen, weer wegduikt in het donker.  Ook al is er op dat moment maar één mogelijke afloop meer, de aarzelende vluchtigheid van het einde vervult de lezer met een onstilbaar verlangen het laatste stuk zelf in te vullen. Precies die timing maakt van deze melancholieke verhalen kleine klankkasten waarin onze eigen gevoelens resoneren. Soms zoet, soms bitter. Want meegezogen door het verhaal, merkt de lezer te laat dat hij in zijn poging een glimp van de catharsis op te vangen verder voorover leunde dan hij dacht en dus tuimelt hij kopvoor de modderige vijver van zijn eigen halve waarheden en vergeten herinneringen in. En precies daardoor brengt Schlink zijn lezers dichter bij zichzelf dan met welk slot ook.

*note to self: kon je nu echt niet kiezen tussen dat beeld met die vis, en die vergelijking met muziek?

Lees Verder

(c) Alas Unknown

Ik lees nooit thrillers. Denk ik.

Een blik in de boekenkast leert me dat ik onzin vertel. Eco’s In de naam van de roos, Truman Capote’s In Cold Blood, Dostojevski’s Misdaad en straf. Een hele rij Murakami’s die, Sputnikliefde op kop, bol staan van de spanning. Met wat goede wil kan je zelfs De ontdekking van de hemel een thriller noemen – lees er de actiegedreven finale maar eens op na. En is A Clockwork Orange, dat feest van spanning en ultrageweld, geen thriller?

Ik zou een apart rek kunnen vullen met mijn thrillers. Maar waarom zou ik?

Lees Verder

Jacqueline Harpman - (c) Marie Brisson

Jacqueline Harpman is overleden. Daarmee verliezen de Belgische Letteren hun grootste auteur van de 21e eeuw. De Belgische zeg ik, en voor één keer is dat niet alleen een unitaristisch statement. Harpman was franstalig, en de taalgrens loopt zo mogelijk nog strakker door ons literaire taalgebied dat door het hoofd van BdW.

Onvertaald maakt onbekend maakt onbemind.

In de afgelopen 15 jaar heb ik haar altijd als mijn grootste Belgische voorbeeld genoemd, iets wat steevast onthaald werd op ‘Wie?’ – of in het beste geval op ‘Qui, maar dat is een française, nee?’

Lees Verder

Christophe Van Gerrewey

 

Dit is geen brief, en zo ben ik ontslagen van de verplichting je aan te spreken en je samen te vatten – wat goed is, aangezien wij elkaar niet kennen en er bijgevolg niets samen te vatten valt. Wat er tussen ons is gebeurd, zal gauw genoeg blijken, en kan, in dit soort tekst, gerust zonder aanspreking verteld en vervolgd worden.

Lees Verder

(c) Tom De Decker

 

BOEM PAUKESLAG!  Volgende week dinsdag lees ik een stukje #Diggers voor in #Uitgelezen –  in bijzonder chique gezelschap, want op tafel liggen (boeken van) Stefan Brijs, Jennifer Egan & Kazuo Ishiguro.

Extra leuk is dat een aantal passages in het boek zich ook in het Vooruit-gebouw afspelen – een locatie waar ik altijd al ontzettend veel van gehouden heb, ten dele om haar geschiedenis, maar ook om de unieke sfeer die er nog altijd hangt, het uiterst diverse publiek dat zich er verzamelt en de culturele drive die het hele Vooruit-project ademt. 

Ik heb er al prachtige dingen gezien & gehoord, al gedanst & gezoend – en nu ga ik er dus ook lezen.
20u00 – Balzaal – Vooruit – Gent

Lees Verder

Eric - Shaun Tan

 

Het mooiste, het diepste, het leukste.

Boekentip.nl vroeg me om de grote boekenliefdes van mijn leven op een rij te zetten. Niet makkelijk, vond ik, dus ik heb me laten leiden door een flinke dosis serendipiteit. Op mijn nachtkastje vond ik Shaun Tan’s ‘Verhalen uit een Verre Voorstad’ terug. Wie zo’n grote gevoelens in zo weinig letters kan vatten, is een meesterlijk auteur. Net als zijn Rode Boom is dit een boek om met je hart te lezen, meer dan met je ogen. Daarnaast lag Paustovski’s Gouden Roos. Misschien een vreemde combinatie, maar ze hebben meer gemeen dan je zou denken.

Het hele boekentip-interview vind je hier.

Lees Verder

Jeanette Winterson - Why...

 

In Why be happy when you could be normal legt Jeanette Winterson een stukje van haar ziel bloot, dat al van in haar eerste boek in zowat alles wat ze schrijft als een vuurtorenlicht tussen de letters doorschemert. De aan-uit-licht-donker-beweging tussen verlangen en verlies, die trieste, troostende dans met de schaduwen van de liefde, die een geliefde, nadat ze zelf al lang uit het zicht is verdwenen, nog altijd pijnlijk scherp op de holle muren van het hart werpt, komt in al haar boeken terug. Net zoals haar strijd met moederliefde, die ze aanvatte in Oranges are not the only fruit en sindsdien nooit meer heeft losgelaten.

Aanrader van de week, noemt Kathy Mathys dit ‘aangrijpend ego-document in een zinderende stijl’ in DSLetteren van afgelopen vrijdag. 

Lees Verder

Weight - Jeanette Winterson

Op vraag van Boekentip.nl mijn eigen smaak & boekenkast eens onder de loupe genomen.
Het volledige interview met alle tips vind je vanaf 28/11 op www.boekentip.nl
maar omdat het kiezen zo moeilijk was, hier alvast de laatste ‘voorronde’ .

Het liefst had ik deze twee samen getipt:

“Weight van Jeanette Winterson en The Penelopiad van Margaret Atwood, allebei verschenen in een heel mooie uitgave bij Canongate. Twee herwerkingen van bekende mythes. Door twee schrijfsters die allebei op hun best zijn als ze om het thema ‘wat als’ mogen cirkelen.”

Lees Verder

corto maltese – hugo pratt


‘He’s dreaming with his eyes open, and those that dream with their eyes open are dangerous,
for they do not know when their dreams come to an end.’

Dat en meer moois in dit stripinterview – De Stripspeciaalzaak vroeg meer dan 150 schrijvers iets te vertellen over de strips waar ze -al dan niet- van houden. Ik sloot even mijn ogen en zag meteen twee jeugdliefdes terug:

Corto Maltese & Isabeau de Marnaye.

Lees Verder

(c) Rosemie Callewaert

 

Leuk om te zien dat ik mijn eigen boekentoren heb
op de Boekenbeurs.

Wie dat wil, vindt me daar nu zaterdag vanaf 13u
en donderdag de 10e vanaf 19u.

Stand 423, bij WPG-Uitgevers

Lees Verder

(c) Rosemie Callewaert

 

Vanochtend goed nieuws bij het ontbijt: Diggers wordt geprezen in Boek!

‘In Diggers weet Gaea Schoeters de spanning danig op te voeren rond archeoloog Arne Overstijns en de foute projecten waarin hij terecht komt. Haar 600 pagina’s lange debuut telt geen bladzijde te veel.’

Lees Verder

de clown van god - Tomie de Paola

 

‘Ik vind het heel belangrijk om te stellen dat een kinderboek geen minder boek hoeft te zijn. Het is nog steeds mijn lievelingsafdeling in een bibliotheek.’ 
Zelden iemand met zoveel liefde over een prentenboek zien spreken als regisseur Gust Van den Berghe. We hadden het over Een clown van God, voor DSLetteren, maar zijn ongewilde pleidooi strekte verder dan dat.

Lees Verder

Schaaknovelle - Stefan Zweig

 

Sommige mensen worden aangestuurd door één absolute, allesoverheersende drive, en zijn daar door niets of niemand vanaf te brengen. Bewonderenswaardig of beperkend? Genieën of wereldvreemde rare vogels? Ik kom het thema tegenwoordig overal tegen, ook in deze Schaak-novelle van Stefan Zweig, een kleinood uit 1942.

Lees Verder

CCCP - Frederic Chaubin

“This project came about by chance.
It began with a second-hand book bought on a sidewalk in Tbilisi on a day in August 2003.”

Lees Verder