Archive
film

(c) Only Lovers Left Alive - Jim Jarmusch

Gisteren de nieuwe Jim Jarmusch gezien. Een paar bedenkingen:

– Detroit. Natuurlijk. Geen mooier icoon van verval.
(En het Michigan Theater, met die auto’s erin geparkeerd.)
– En alles draait en blijft maar draaien, als dervishen.
– Barok. Blasé. Briljant.
– Einstein, Shakespeare.
Sommige namen zijn zo groot dat wat je er ook mee doet altijd naar een cliché ruikt.
– Een vampier die reislectuur inpakt en Infinite Jest naast Kafka en de Quijote legt,
dat is het eerbetoon van the King of Cool aan die andere ‘suicidal romantic scumm
– ‘How can you have lived so long and still not get it?
Eve vertelt Adam waar het leven om draait: minder somber navelstaren, meer kunst, en meer dansen.

– Want waartoe dient het eeuwige leven anders dan tot het perfectioneren van kunst? Of om talen te leren?
– Volgens die portrettengalerij waren alle grote kunstenaars vampieren (of door hen gevoed met werk en ideeën). Paul De Wispelare: alle auteurs zijn vampieren, die zich voeden aan de levens van anderen.
– Tilda, Tilda, Tilda.
– Natuurlijk. Relatiecrisissen tussen vampieren gaan over de wens te sterven.
-‘You’re just a couple of condescending snobs!‘ Sja. Dat geldt ook een beetje voor de hele film.
– Flinterdun is de grens tussen boutade en inzicht, tussen schoonheid en kitsch.
-Werkelijk alle inhoudelijke vragen laten liggen, dat moet een bewuste keuze zijn.
-Yasmine Hamdan. Die was ik even vergeten. Wat een stem.
– Misschien is dit eerder een bewegend schilderij, gedragen door muziek, dan een film.
Als het probeert meer te vertellen, is dat algauw te veel.

 

Lees Verder
Dans la maison – François Ozon

Met Dans la maison levert Ozon, ondanks het barslechte einde, een van zijn meest beklijvende films af. En dat ligt niet alleen aan het onwaarschijnlijk sexy accent waarmee Kristin Scott Thomas de taal van Molière spreekt.

In een hypergestileerde cameravoering trekt Ozon je de wereld van Germain Germain binnen, een enigszins verbitterde leraar literatuurgeschiedenis in een middelbare school. Zijn leven is even leeg en nutteloos als het kasboek van de kunstgalerij van zijn vrouw, tot de jonge Claude hem een eerste opstel overhandigt waarin hij op sarcastisch-voyeuristische wijze een bezoek aan het huis van een klasgenoot beschrijft.

Niets, zelfs de ‘typische geur van een vrouw van de middenklasse’ niet, ontsnapt aan zijn fileermes. 

Lees Verder

(c) Breaking Bad – Walter White

Onder het motto ‘Geen grotere helden dan zij die elke week in de huiskamer komen’ vroeg #KnackFocus zeven schrijvers naar het tv-personage dat hen het meest inspireert, amuseert of irriteert.

Het was een moeilijke keuze tussen het gevatte cynisme van Anna uit This Life, de weelderige boezem van Xena en de stugge sociale onhandigheid van Saga Noren, maar je alter ego kies je niet – dus graag willen of niet, uiteindelijk bleef mijn blik in de TV-scherm-spiegel hangen bij een absolute anti-held:

meet Walter White – the worst possible me.

 

Het originele artikel vind je hier.
Lees Verder