Archive
gewikt&gewogen

(c) Only Lovers Left Alive - Jim Jarmusch

Gisteren de nieuwe Jim Jarmusch gezien. Een paar bedenkingen:

– Detroit. Natuurlijk. Geen mooier icoon van verval.
(En het Michigan Theater, met die auto’s erin geparkeerd.)
– En alles draait en blijft maar draaien, als dervishen.
– Barok. Blasé. Briljant.
– Einstein, Shakespeare.
Sommige namen zijn zo groot dat wat je er ook mee doet altijd naar een cliché ruikt.
– Een vampier die reislectuur inpakt en Infinite Jest naast Kafka en de Quijote legt,
dat is het eerbetoon van the King of Cool aan die andere ‘suicidal romantic scumm
– ‘How can you have lived so long and still not get it?
Eve vertelt Adam waar het leven om draait: minder somber navelstaren, meer kunst, en meer dansen.

– Want waartoe dient het eeuwige leven anders dan tot het perfectioneren van kunst? Of om talen te leren?
– Volgens die portrettengalerij waren alle grote kunstenaars vampieren (of door hen gevoed met werk en ideeën). Paul De Wispelare: alle auteurs zijn vampieren, die zich voeden aan de levens van anderen.
– Tilda, Tilda, Tilda.
– Natuurlijk. Relatiecrisissen tussen vampieren gaan over de wens te sterven.
-‘You’re just a couple of condescending snobs!‘ Sja. Dat geldt ook een beetje voor de hele film.
– Flinterdun is de grens tussen boutade en inzicht, tussen schoonheid en kitsch.
-Werkelijk alle inhoudelijke vragen laten liggen, dat moet een bewuste keuze zijn.
-Yasmine Hamdan. Die was ik even vergeten. Wat een stem.
– Misschien is dit eerder een bewegend schilderij, gedragen door muziek, dan een film.
Als het probeert meer te vertellen, is dat algauw te veel.

 

Lees Verder

 

To use or not to use? The #

Toen ik onlangs een hashtag gebruikte op FB, kreeg ik meteen een storm van verontwaardigde reacties over me heen. Dat zulks ongelofelijk onhip is, en tegen alle digitale etiquetteregels van social media. #fail

Dat het gebruiken van een # buiten Twitter of een soortgelijke omgeving niet alleen nutteloos is, maar ook gewoon dom overkomt, want dat het daar nergens toe dient, en alleen maar een overbodig ornament is, waarmee de gebruiker zich interessant probeert te maken. #formfollowsfunction

Maar is dat wel zo? Is de hashtag alleen nuttig als zoekbaarheidsverhogend symbool, of draagt het hekje ook onvermoede linguïstische mogelijkheden in zich? Kan het iets toevoegen aan onze taal, en zo ja, wat? #dtv

Lees Verder
Dans la maison – François Ozon

Met Dans la maison levert Ozon, ondanks het barslechte einde, een van zijn meest beklijvende films af. En dat ligt niet alleen aan het onwaarschijnlijk sexy accent waarmee Kristin Scott Thomas de taal van Molière spreekt.

In een hypergestileerde cameravoering trekt Ozon je de wereld van Germain Germain binnen, een enigszins verbitterde leraar literatuurgeschiedenis in een middelbare school. Zijn leven is even leeg en nutteloos als het kasboek van de kunstgalerij van zijn vrouw, tot de jonge Claude hem een eerste opstel overhandigt waarin hij op sarcastisch-voyeuristische wijze een bezoek aan het huis van een klasgenoot beschrijft.

Niets, zelfs de ‘typische geur van een vrouw van de middenklasse’ niet, ontsnapt aan zijn fileermes. 

Lees Verder
(c) Little Matador – Sandra Jordan

Stierengevechten maken mij altijd een beetje misselijk. Zelfs op televisie. Meestal gaat het lot en lijden van de stier mij meer aan het hart dan dat van de matador -ook al is dat tot op zekere hoogte hypocriet voor iemand die zoveel van steak houdt.- Maar toch is Little Matador een absolute must-see.

Desnoods doe je gewoon even je ogen dicht elke keer als er een stier in beeld verschijnt. Dat kan perfect, want eigenlijk is dit helemaal geen documentaire over Zuid-Amerikaanse kindtorero’s. Journaliste en documentairemaakster Sandra Jordan houdt achter de wervelende capes een heel ander, veel schrijnender verhaal verborgen.

Lees Verder

Je vraagt 10 schrijvers om een kortverhaal  over vuur te schrijven, een thema waar je echt alle kanten mee uit kan, en kijk: bij twee auteurs,  allebei geboren in 1962, duiken Ariadne en de Minotaurus op, een legende waar werkelijk geen vlammetje in voorkomt. Toeval? 

Dan blijkt dat de ene in Oxford woont en de andere in Cambridge. Rivaliteit tussen de oude universiteiten? Een inside joke? Of een verborgen boodschap van Mark Haddon voor Ali Smith? Of van haar voor hem, want haar verhaal is ouder…

Bovendien heet haar verhaal Last en het zijne The Island, en is The Last Island een mytische post-apocalyptische vluchtplek, het enige landsdeel dat nog boven het water zal uitsteken nadat de wereld aan global warming ten onder is gegaan… Een cryptische date in de verre toekomst? Of gewoon serendipiteit?

Alleen freaks lezen colofons & witte bladzijden. Zeker in een boek waarvan de 10 verhalen zelf ook absoluut de moeite waard zijn. Fire mag dan wel een Oxfam-uitgave zijn (een van de vier bundels in de Ox-tales-collectie, waarvoor 38 Britse schrijvers een gratis verhaal afleverden), de wereldwinkels zijn niet het enige goede doel dat hier bediend wordt. Ook het kortverhaal mag blij zijn met deze uitgave.  #goodread 

(Mijn favoriet? Dog Days van JWinterson – al vind ik dat er nogal wat ‘Wintersoniaanse’ teksten in deze bundel staan)

 

Lees Verder

(c) Breaking Bad – Walter White

Onder het motto ‘Geen grotere helden dan zij die elke week in de huiskamer komen’ vroeg #KnackFocus zeven schrijvers naar het tv-personage dat hen het meest inspireert, amuseert of irriteert.

Het was een moeilijke keuze tussen het gevatte cynisme van Anna uit This Life, de weelderige boezem van Xena en de stugge sociale onhandigheid van Saga Noren, maar je alter ego kies je niet – dus graag willen of niet, uiteindelijk bleef mijn blik in de TV-scherm-spiegel hangen bij een absolute anti-held:

meet Walter White – the worst possible me.

 

Het originele artikel vind je hier.
Lees Verder
De inwijding – Margaret Mahy

Ik schrijf te veel posts met deze tag, de laatste tijd. Het lijkt wel alsof alle auteurs uit mijn jeugdjaren plots het loodje leggen. Margaret Mahy gaf mij een imaginair vriendje dat ik nooit vergeten ben. Een jongen die Sorry heette. Een jongensheks met een hart van koekenbrood. Nochtans was ik in eerste instantie niet blij met dit kerstcadeau. Ik vond de cover aartslelijk (dat is hij ook, ik had gelukkig toen al smaak), fantasy een belachelijk subgenre en de taal op de eerste pagina’s bizar en verwrongen (ik was negen).

Toch was De Inwijding op een manier ook mijn changeover van echte kinderboeken naar iets anders. Mahy beschrijft hier een romance die de hele Twilight-onzin moeiteloos naar de prullenbak verwijst. Niet alleen omdat het een jeugdboek is met een gelaagdheid die in  Amerikaanse blockbusters totaal ondenkbaar is, maar vooral omdat het ook nog eens waanzinnig goed geschreven is. Het was, denk ik, een van de eerste boeken waarvan ik dacht: dat wil ik ook kunnen. Terecht: wie personages neerzet die me bijna 30 jaar later nog altijd glashelder voor de geest staan, die kan wel iets.

Laat een herleestip zijn voor deze week. Los van leeftijd. Want om het met een quote uit het boek zelf te zeggen:
“It changes you for ever, but you are changing for ever anyway.”

Lees Verder
(c) Bieke-Depoorter – I’m about to call it a day

 
De eerste keer dat ik Bieke Depoorter ontmoette, heb ik haar totaal over het hoofd gezien. Nochtans was de mensenstroom die van op de tarmac de luchthaven van Sarajevo binnensijpelde niet zo groot. En wist ik min of meer op wie ik stond te wachten. Zij had er geen idee van hoe ik eruit zag. En toch was zij het die uiteindelijk subtiel op mijn schouder tikte. 
Of wij die journalisten waren, die haar kwamen ophalen? 

Precies dat is ook de kracht van haar werk. Onvoelbaar, onzichtbaar en toch aanwezig zijn. Alles zien en niets verstoren. In één beeld meer over een mens of een gezin vertellen dan zijn psycholoog na een jaar van wekenlijkse sessies zou kunnen doen.

Lees Verder

Zomerleugens - Bernhard Schlink

Zeven liefdes die hadden kunnen zijn. Zeven kleine haperingen die de wereld uit zijn baan brengen. Zeven verhalen over mensen aan wie het geluk op een haar na ontglipt. Want hoe harder ze proberen de obstakels van het leven te ontwijken en het noodlot voor te zijn, hoe onherroepelijker ze  hun eigen ondergang bespoedigen. Daarna volgen al te herkenbare misverstanden, leugens en zelfbedrog. Er is geen mens die we zo vaak & zo kundig voorliegen als onzelf.

Veel verhalen zijn zo klein, zo herkenbaar, dat ze bijna banaal zijn. Toch, misschien net daarom, zijn er een paar meesterwerkjes bij. Niet alleen omdat Schlink een meesterlijk verteller is, maar vooral omdat hij als geen ander de kunst van het halfopen einde beheerst.

Nadat hij zijn personage met kleine, bijna onzichtbare weerhaken in zijn lezer heeft verankerd, zet hij, net te vroeg, het slotakkoord in, om dat vrijwel meteen weer af te breken. Heel even toont de afloop zich, een vis onder het wateroppervlak, die net voor je er echt bij kan komen, weer wegduikt in het donker.  Ook al is er op dat moment maar één mogelijke afloop meer, de aarzelende vluchtigheid van het einde vervult de lezer met een onstilbaar verlangen het laatste stuk zelf in te vullen. Precies die timing maakt van deze melancholieke verhalen kleine klankkasten waarin onze eigen gevoelens resoneren. Soms zoet, soms bitter. Want meegezogen door het verhaal, merkt de lezer te laat dat hij in zijn poging een glimp van de catharsis op te vangen verder voorover leunde dan hij dacht en dus tuimelt hij kopvoor de modderige vijver van zijn eigen halve waarheden en vergeten herinneringen in. En precies daardoor brengt Schlink zijn lezers dichter bij zichzelf dan met welk slot ook.

*note to self: kon je nu echt niet kiezen tussen dat beeld met die vis, en die vergelijking met muziek?

Lees Verder

(c) Nan Goldin

 
Het was de vierde keer dat ik hem zag.
The Ballad of Sexual Dependency.

Elke keer is anders, merkwaardig genoeg, en tegelijkertijd op een vreemd geruststellende manier toch altijd hetzelfde.

Anders, niet alleen omdat elke versie van de Ballad lichtjes verschillend is, maar vooral omdat dit eigenlijk een spiegel is. Een waanzinnige vervorm- en vergrootspiegel van meer dan 700 dia’s  waarin je alle levens die je hebt geleefd of had kunnen leven -for better or worse- aan je voorbij ziet flitsen.

Een wervelende caleidoscoop van 42 minuten beeld&muziek waarin alle grote emoties je beurtelings aankijken. Binnenkomen. Nazinderen.  Frankly, my dear, it’s better than therapy.

Lees Verder

The Hunger Games

 

Natuurlijk valt er van alles aan te merken op The Hunger Games – voor de goede orde, ik heb het hier over de trilogie, niet over de film – en ik zal dat zo meteen met veel plezier doen, maar zelfs los van de hype valt het niet te ontkennen:
(the girl on) fire is really catching.

Wie na de eerste twintig bladzijden niet heeft afgehaakt, is hooked voor bijna 1400 pagina’s nachtlectuur. Waarom in hemelsnaam?

Lees Verder

Gouden Strop 2012

 

Begin deze week is de longlist van Gouden Strop bekend gemaakt;  vijf Belgische en vijf Nederlandse auteurs maken kans op de thrillerprijs.

Diggers staat daar vrolijk tussen te blinken – dus nu is het afwachten wat de shortlist brengt, eind april.

De volledige lijst vind je hier.

Lees Verder

Christophe Van Gerrewey

 

Dit is geen brief, en zo ben ik ontslagen van de verplichting je aan te spreken en je samen te vatten – wat goed is, aangezien wij elkaar niet kennen en er bijgevolg niets samen te vatten valt. Wat er tussen ons is gebeurd, zal gauw genoeg blijken, en kan, in dit soort tekst, gerust zonder aanspreking verteld en vervolgd worden.

Lees Verder

www.rtv.be

En ook Diggers heeft een wild weekend gehad:

boek & schrijfster waren te gast in Trendiez op RTV, en dat is het gezelschap van
niemand minder dan Nicole & Hugo.

Een gesprek over ambitie, valse Vlaamse bescheidenheid & een misschien-TV-reeks.
Herbekijken kan hier!

Ook op Crimezone.nl nog een leuk compliment opgeduikeld, van een West-Vlaming – die tellen in deze dubbel :)

Lees Verder
www.theomaassen.nl

Als het niet voor hem was geweest had ik het nooit gedaan.
Het moet gezegd, er zijn weinig mannen voor wie ik zoiets over heb: zonder avondeten op een te vroege overvolle trein klauteren, platgedrumd worden in het station door 10000-en medemensen die, nu alle gloeilampen thuis stilaan verplicht door spaarlampen vervangen zijn, per se naar het Lichtfestival willen gaan kijken, 40 minuten op een snokvolle tram the long way round rond Gent rijden, er dan midden in die mensenzee van verrukte ogen uitgeflikkerd worden op een compleet verkeerde plaats, en vervolgens twee kilometer rennen op hoge hakken om toch nog op tijd in de Capitole, tempel van burgerlijkheid en musicalvertier, te geraken voor de deuren sluiten om daar opgejaagd door te magere zaalmeisjes zonder drankje nog nahijgend neer te zijgen op een met kauwgum beplakte stoel tussen drie malloten die op hun iPhone nog snel even de voetbaluitslagen van AAGent volgen terwijl het licht al dooft.

And yet. Voor Theo Maassen doet een mens al eens iets extra.

Lees Verder

Goeiemorgen morgen!

Het zijn weer fijne dagen: terwijl ik gisteren tussen Nicole&Hugo in de RTV-studio zat om de kersverse tweede druk van Diggers & de trailer voor te stellen in Trendiez (uitzending dit weekend), zat mijn virtuele en vooropgenomen alter-ego op kanaal Z met Ianka Fleerackers over het boek & de misschien-serie te praten.

Herbekijken kan hier.

Lees Verder

www.deleesfabriek.nl

Vanochtend Diggers gespot in De Leesfabriek! En als jongeren iets goed vinden, is dat een extra compliment, niet alleen omdat zij de toekomst van het lezen zijn, maar vooral ook omdat ze geen blad voor de mond nemen. De volledige, onverpakte, recht-door-zee-se recensie kan je hier lezen. Dit is alvast het veelbelovende begin:

“Onheilspellend sfeertje in een “meesterlijk” geschreven boek. Da’s toch mooi voor je debuutroman. Gaea Schoeters’ roman ‘Diggers’ is maar liefst 500 pagina’s en leest als een trein, check Mariska op http://www.deleesfabriek.nl/
Lees Verder

Knack Focus – www.knack.be

“Diggers is een opmerkelijke thriller, met gebeitelde hoofdpersonages, dramatische wendingen en beeldschone zinnen. Schoeters schrijft als een schilder, impressionistisch en barok (…) Ik kan enkel hopen dat het boek toch nog televisie wordt, want Diggers is een van de zeldzame misdaadromans die het etiket ‘literaire thriller’ absoluut verdienen.”

Een dubbel compliment omdat de recensente van dienst,  Johanna Spaey, zelf al een paar WOI-romans op haar naam heeft staan. Merci!

Verder lezen kan hier of hieronder.

Lees Verder

“Ambitie? Ik?” – (c) Trui Hanoulle

“Ik wil meer verkopen dan Stieg Larsson.”, lachte auteur Gaea Schoeters tijdens haar interview met ZiZo. De verkoop van haar nieuwste boek, ‘Diggers’, gaat wat dat betreft alvast de goede kant uit. Na amper twee maanden is de meer dan zeshonderd bladzijden dikke roman al uitverkocht. De tweede druk zal niet lang op zich laten wachten.

*Nvdr: hij rolt, as we speak, van de persen!

Dit interview verschijnt deze week in het nieuwe nummer van ZiZo Magazine. Maar voor wie nu al nieuwsgierig is naar de rest van mijn ondoordachte zwart-wit uitspraken, geef ik er hieronder al een paar weg. Bijvoorbeeld meer uitleg bij deze boude quote:

“Ik zou nooit uit mezelf een thriller schrijven.”

Lees Verder

duizend bommen en granaten

 

Wie het Radio 2 interview op 10 november gemist heeft, kan het hier opnieuw beluisteren.

Ook Patrick Van Wanzeele, de ‘digger’ bij wie ik voor mijn research terecht kon, vertelt een stuk van zijn verhaal. Voor de opnames spraken we af in de Yorkshire Trench & Dug Out, een site vlakbij het kanaal van Boezinge, die in 1992 voor het eerst door de Diggers verkend werd. Deze loopgraaf ontstond na de eerste gasaanval op Ieper in 1915, en werd in 1917 verder uitgediept en gemoderniseerd.



 

  https://www.gaeaschoeters.be/wp-content/uploads/2011/10/diggers.mp3

Lees Verder

ATV – Onder Cover

 

‘De grens tussen goed & kwaad is volgens mij een soort tripdraad, die we eigenlijk allemaal wel weten hangen, maar waar we door omstandigheden soms tijdelijk blind voor zijn…’

Dat en meer in een heel leuk gesprek over Diggers met Michael De Cock voor het boekenprogramma Onder Cover op ATV.

Lees Verder

Bear on Ball – Erik Brooks

 

‘Even if you don’t know what the f*** you’re talking about,
stay on the f***in’ ball, smile & bullshit your way through…’

Wijze lessen uit mijn studententijd en een stukje Diggers op Urgent.fm

Lees Verder

New Irish Cemetary

 

11/11/2011

Straks weerklinkt hier vlakbij de Last Post. Ik probeer intussen aan Charlotte van VlaanderenVandaag (voor de snelzoekers, op minuut 20.20) uit te leggen hoe de oorlog voelde voor de jongens zelf. Want als me één ding is bijgebleven uit de research, dan is het dat wel. Hun angst. In die eindeloze, donkere nachten. Luisterend naar de jammerende gewonden op het slagveld. Vlakbij, maar toch te ver. Hulpeloos. Verloren.

Op de terugweg luister ik nog maar eens naar dat ene nummer dat daar alles over zegt: No Man’s land.

Lees Verder

Once upon a time in the Westhoek – #DSLetteren

 

‘De Vlaamse thriller heeft er een ster bij,’ schrijft John Vervoort in #DSLetteren, en hij geeft er Diggers maar liefst ****.

‘Zelden is er in Vlaanderen een ambitieuzer thrillerdebuut geschreven dan Diggers. Bewonderenswaardig is ook de sterke combinatie van cliffhangers en onverwachte wendingen met een doorgedreven analyse van de karakters van de personages (…) Schoeters verdient lof voor haar kennis van de periode, haar talent om een complex verhaal nergens echt te laten ontsporen en haar stilistische bravoure.’

 
Lees Verder

(c) Rosemie Callewaert

 

Vanochtend goed nieuws bij het ontbijt: Diggers wordt geprezen in Boek!

‘In Diggers weet Gaea Schoeters de spanning danig op te voeren rond archeoloog Arne Overstijns en de foute projecten waarin hij terecht komt. Haar 600 pagina’s lange debuut telt geen bladzijde te veel.’

Lees Verder