Archive
inzwartwit

(c) Sp-a @twitter

Natuurlijk is het niet netjes dat de N-VA de gele vredeskabouter misbruikt voor propaganda-doeleinden. Dat ik de heren confederalisten geen warm hart toedraag, is al lang geen geheim meer, dus het zal niemand verbazen dat ik uit de grond van mijn hart hoop dat Ottmar Hörl een goede advocaat onder de arm neemt, en BDW & Co een flink proces aan hun kabouterbroek smeert. Ik mag dat denken. Ik mag ook, als ik daar zin in heb, voor de rest van de week een knalrode Ottmar Hörl F*** You-kabouter als profielfoto gebruiken om te laten zien wat ik er van denk, van dat confederale Plopsaland. Of zelfs zo’n zwarte, met een overstretcht armpje. Ik ben een linkse intellectueel. Die zijn nu eenmaal onbeschoft.

Maar Bruno Tobback had dat beter niet gedaan, dat fotootje twitteren van die pinnenmuts met opgestoken middelvinger. Ook al is het geestig, en was mijn eerste reactie: eat that, geeltjes! Want met dat gebaar profileert hij zich als agressief, aanvallend en ongemanierd. En speelt daarmee perfect in de kaart van het N-VA-discours: “Zie je wel dat het allemaal tuig is, aan de linkerzijde? Zelfs de partijvoorzitters hebben straatjongensmanieren. Terwijl wij N-VA-ers zulke nette, positief ingestelde burgers zijn.”

Maar wat veel erger is, is dat die opgestoken vinger bijna een metafoor is voor de houding waarmee de SP.A, en zowat alle andere partijen, sinds het succes van de N-VA aan politiek doen. Alles is een reactie op de ander. 

Lees Verder

 

American Hotel, Amsterdam

Café Américain in Amsterdam. Al wie de afgelopen 100 jaar enigszins meetelde in de Nederlandse Letteren liet zich hier opmerken. (Du Perron ging er met Nijhoff op de vuist, en Ter Braak schreef zelfs een boos pamflet toen de tafelkleedjes vervangen werden door goedkope gebloemde exemplaren.) Maar niemand deed dat zo elegant (of gewiekst) als Harry Mulisch. Als nog totaal onbekend schrijvertje betaalde hij de ober om hem regelmatig om te roepen. ‘Telefoon voor de heer Mulisch’ klonk het dan door het hele café, en in geen tijd kende de hele Amsterdamse beau monde zijn naam.
Afgelopen vrijdag was ik er zelf, voor het nieuwjaarsfeestje van #DeBezigeBij. Ook de beau monde was present, bontmantels, opengewerkte avondjurken en Borsalino-hoeden incluis. Ik had er aan moeten denken me door een paar vrienden te laten bellen. Zeker nu, in deze tijden waarin iedereen een gsm heeft, zou het opvallen als een kelner een paar keer ‘telefoon voor mevrouw Schoeters’ had geroepen. Het is vast een betere manier om wat naambekendheid te krijgen in Nederland dan drie uur ijverig netwerken. #LessenVanDeMeester

 

Lees Verder

 

Juli Zeh – Corpus Delicti

De blog van de dag komt van #hetlief, was eigenlijk bedoeld voor de krant en sneuvelde in een toevallige samenloop van omstandigheden en een bergje sneeuw.

Over de inhoud ervan zijn we het roerend eens. De wereld om ons heen wordt onmenselijk hard. Niet alleen worden we tegen wil en dank overbeschermd tegen onszelf, tegelijkertijd zijn we ook verantwoordelijk voor ons eigen ongeluk: wie niet succesvol is, heeft dat aan zichzelf te danken. Wie niet gelukkig is, of arm, die heeft dat zelf gezocht. Wie ziek wordt tegenwoordig ook. De Vlaming pikt de rekening niet langer.

Geen ziekenzorg voor ongezonderikken. Geen solidariteit voor wie de Methode niet volgt. Ziek zijn is een misdaad, preventie is het opperste gebod en dat vereist controle over iedereens gedrag.

Zeh vergrootte één en ander uit tot een roman over het lijden waartoe dat kan leiden. En #hetlief, die schreef een blog.

Bij dezen.

Lees Verder
(c) Trui Hanoulle

Als een waanzinnige duikt de kat in de stapel DSWeekbladen. Klauwt zich een weg door het nieuws van de afgelopen weken en glijdt dan daarna skateboardgewijs op een ingekaderde ets van een berg weekendkranten af. Om meteen daarna zijn nagels in de volgende hoop te zetten en die even bezeten uiteen te rijten.

Wat scheelt hem toch, mijn anders o-zo-tamme-zitzak-kater? Als ik hem kordaat op zijn rechten wijs (alles mag, maar aan boeken & kranten wordt niet geraakt), grist hij iets uit de krantenbak en deinst blazend achteruit. Tussen zijn tanden piept een muis.

Dilemma. Wat nu? Want hoe wreed ook, dit is zijn natuur.

Lees Verder

 

NoHipHop

Wie naar hiphop luistert, heeft meer kans om crimineel te worden. Dat liet BDW verstaan in zijn column in DS gisteren. Of preciezer, voor ik weer het verwijt krijg te kort door de bocht te gaan: ‘Wie zichzelf culturaliseert met die -thuglife- boodschap, loopt het risico zijn culturele voorbeelden voor werkelijkheid te nemen en zich te bezondigen aan criminaliteit.’

Niet alleen scheert BDW hier alle hiphop over één kam als een aaneenschakeling van blingbling, ho’s en thuglife –altijd fijn als je een volledige complexe subcultuur tot drie woorden kan herleiden-, ook de rest van zijn redenering houdt eigenlijk geen steek.

Misschien niet eens per ongeluk.

Lees Verder

 

(B)

Dat die hele verzorgingsstaat nergens goed voor is. Dat het sociale vangnet van ons land de mensen alleen maar lui maakt en aanzet tot profiteren. Meer nog, dat het zelfs leidt tot banditisme. Want dat wie aan het werk is geen tijd heeft om rottigheid uit te halen, zeker niet als hij twee of drie jobs moet doen om rond te komen, maar dat wie niets om handen heeft behalve rondhangen vanzelf in de criminaliteit sukkelt.

Aan het woord geen rechtse verzuurde vlaming, maar wel een anderstalige nieuwkomer. Die vlot verdergaat in dezelfde stijl en zegt ‘niet te willen wonen in een wijk waar veel vreemdelingen wonen, want dat is altijd miserie’ en vindt dat wij Belgen geen rascisten zijn -dat veel mensen ‘reserves’ hebben tegenover moslims en zwarten is terecht, die zijn immers agressief’- want dat zijzelf in de dure modehuizen van Antwerpen altijd heel correct behandeld wordt. Ondanks haar Aziatische uiterlijk.

Welcome to the world, anno 2013. De nieuwe integratieproblematiek is niet langer intercultureel, maar wel een clash tussen de sociale klasses. Tussen winnaars en verliezers. Tussen arm en rijk. Die extremen verzoenen, wordt de grote uitdaging voor onze politici – met als inzet: de verzorgingsstaat.

Lees Verder

 

(B)

Gisteren drukte ik mijn stille hoop uit dat De Wever de koning een idioot zou noemen. Ik nooit durven denken dat hij het nog bonter zou maken dan dat. En dat hij ook deze situatie weer in zijn voordeel om zou buigen. Onwaarschijnlijk, vind ik het. Als het niet zo triest zou zijn, zou ik het zelfs bewonderenswaardig vinden. Wat taal vermag.

De Koning verdeelt het land, zei De Wever. Terwijl hij zou moeten verzoenen.

Dat klinkt inderdaad geweldig, en ik ben de eerste die weet dat je in taal alles kan verpakken. Maar goed verpakte bullshit is nog steeds bullshit. Het is weliswaar geen reductio ad hitlerum maar net zo zeer een logisch-rethorisch truukje, dat BDW hier toepast. Woordengegoochel.

Lees Verder
(B)

Dat we er soms aan dachten te verhuizen naar de Ardennen, zeiden we. Voor een jaartje of zo. Bij wijze van taalbad. Voor ons Frans, dat sinds de middelbare school heeft liggen verstoffen in ons achterhoofd. Wat eigenlijk schandalig is.

De wandelaar met de hond keek ons aan en lachtte. ‘Welgekomen. Zie je al die natuurstenen huizen die te koop staan? De jonge Walen willen daar niet in wonen, die zien dat niet meer graag. Die willen allemaal iets nieuws bouwen. Maar een taalbad? Alle oude huizen worden opgekocht door Vlamingen. In de dorpscentra hoor je op straat alleen nog  Nederlands.’

De Vervlaamsing van de Ardennen, quoi? Moeten ze geen schepenen van Waalse Zaken instellen? Hij lacht nu nog harder. ‘Ons stoort dat niet. Wij zijn zo niet. Integendeel, we zien het als een opportuniteit.’ Want, zo vertelt hij verder, zijn dochter zit in een taalbadklas, en volgt meer dan de helft van haar algemene vakken in het Nederlands. ‘Het gaat moeilijk, want het is het eerste jaar, maar zelfs als het haar een jaar kost, is het winst.’

Hier zien ze tweetaligheid dus nog steeds, of steeds meer als een investering. En België dus als de toekomst. Voor het eerst verstrakt de glimlach. ‘In veel gemengde families komen de Vlamingen niet meer naar de familiefeesten. Ruzie. A cause de Bart.’ En dan, met een kort schouderophalen: ‘Maar om te jagen komen ze wel, de grote Vlaamse industriëlen. Ze hebben hier allemaal hectares jachtgebied. Nochtans –  eux aussi, ils votent Bart. Maar bon, dan hebben ze straks een jachtgoed in het buitenland.

 

Lees Verder

 

(B)

Dat de koning dat niet had mogen zeggen. Niet van dat populisme, niet van dat separatisme en al helemaal niet van de jaren ’30. Dave Sinardet vindt het onverstandig, Carl Devos & Professor Vuye menen zelfs te moeten zeggen dat de koning met deze toespraak zijn positie als staatshoofd in gevaar brengt. Gaan we na de scheiding van het land self-fullfilling-prophety-gewijs de val van het koningshuis inzetten?

De koning mag dat zeggen. Niet omdat hij koning is, maar omdat we in dat land zoiets hebben als vrijheid van meningsuiting. Zelfs voor koningen. Zolang hij geen partijen bij naam noemt, wordt de kroon helemaal niet ontbloot. Royalisme en anti-separatisme zijn, bij mijn weten, geen partijkleur.

En als er één iemand royalist & anti-separatist mag zijn in dit land, dan toch wel de koning. Hij houdt het nog netjes. In een land als Engeland zou de koningin al lang ‘Treason to the Crown’ hebben geroepen, als iemand de helft van haar grondgebied zou willen weggeven. Met alle gevolgen van dien.

Dus als de koning zich zorgen maakt, dan mag hij die bezorgdheid uitspreken. Net zoals anderen het oneens mogen zijn met BDW.  Of met de N-VA. Met naam en toenaam zelfs, zolang ze maar geen koning zijn. Bij deze.

Lees Verder

raciste de la rue

Het houdt nu al dagen aan, dat geleuter over of een witte Sint met zwarte Pieten wel of niet politiek correct is, en of dat in deze Modern Times niet anders zou moeten. Of het cultureel-historische gegeven voorgaat op het etnisch-onverantwoorde. U merkt het wellicht aan het aantal lettergrepen per woord dat deze discussie zich voornamelijk afspeelt in wat tegenwoordig links-intellectuele kringen heet.

Mij zal de kleur van de Sint persoonlijk worst wezen – zwart of wit, het blijft een tsjeef. Waar ik veel meer van schrik, is van hoe diepgeworteld het alledaagse Vlaamse racisme is. En vooral: hoe alledaags het is. Hoe ingeburgerd. Hoe normaal. Hoe ongegeneerd.

Schelden op moslims mag. Meer nog, het moet bijna. Wie er een andere mening op nahoudt, moet tegenwoordig al sterk in zijn schoenen staan om nog tegen die Grondstroom in te gaan. (Dat geldt overigens ook voor kritiek geven op BDW in het openbaar.) Racisme in openbare ruimtes is normaal geworden.

Lees Verder

Gratis tweetaligheid? Anyone?

Even ernstig: wanneer hebt u voor het laatst een Waal op de Vlaamse tv gezien? In het nieuws lijkt Wallonië verder weg dan onze ex-koloniën. Nog liever een Congolees aan het woord, dan een Waal. Heel af en toe duikt er eentje op in een praat- of spelprogramma, als en alleen als hij Nederlands spreekt, een regel die overigens niet geldt voor Engelstaligen. En in fictie: nooit. Zelfs niet als slechterik. Vreemd, toch?

Integreren, roepen we, soms terecht en soms ten onrechte, maar altijd luid en overtuigd. En dus heeft elke televisieserie zijn Pool, Marokkaan, holebi en andere minderheid gekregen om de bevolking te laten wennen aan het feit dat eenheid en eenvormigheid tot het verleden behoren. Dat diversiteit de toekomst is, en we daar maar beter het beste uit kunnen halen.

Behalve als het de Walen betreft. Dan is de boodschap plots segreren, en niet integreren, zelfs niet assimileren. Zoals je in de VS ‘negerfeuilletons’ en witte series hebt, en er slechts bij hoge uitzondering een personage over die scheidingslijn krabbelt. Een boodschap die alle omroepen (on)bewust uitdragen.

Lees Verder

(c) Alas Unknown

Ga eens op café werken, suggereerde het lief, in een poging mijn winterse neerslachtigheid op betaalbare wijze te counteren. Wie weet werkt het inspirerend. Zelf had ik een hut-met-sauna op een Scandinavisch eiland in gedachten, of een winters strand in Bretagne, maar kijk: een stadscafé met wifi is ook een beetje reizen.

Achter mij telefoneert iemand voor het hele café in bedenkelijk frans, luid lachend om zijn eigen grapjes. Het is nochtans een zakelijk gesprek – al zou de zin tu t’as fait baiser comme un con anders doen vermoeden.

Niet alleen de franssprekende man is op zoek naar les coupables. Ook links van mij slaat het noodlot toe, als een vijftiger plots, hier en nu, ontdekt dat hij geen toegang meer heeft tot zijn emails en zijn database. Dat hij met andere woorden onverwacht ontslagen is. 

En dat na 35 jaar bij hetzelfde bedrijf, deelt hij mee aan het meisje tussen ons in, dat met zwartgelakte nagels een broodje mozarella eet. Zij lijkt er harder van te schrikken dan hij. Want zij is op zoek naar werk. En het is daar a fokking bad time voor, voegt ze er in hoekig Engels aan toe. Maybe I should just go travelling and eat plants. De oplossing voor de crisis ligt ongetwijfeld in het Verre Oosten.

Lees Verder
(c) Francis Alÿs

Geleerd uit een RTBF-documentaire over een proefproject met gratis heroïne in Luik:

Wallonië is een warmer land. Waar junks Dostojevski lezen.
En men mensen in hun waarde laat.

Ik denk niet dat er een wezenlijk verschil tussen de sociale klasse of achtergrond van druggebruikers in de twee landsdelen, maar er was wel een opvallend verschil in welbespraaktheid tussen de gemiddelde gestamelde Vlaamse getuigenissen in vergelijkbare human interest reportages en de eloquentie die de Waalse verslaafden aan de dag legden. 

Je zou kunnen aanvoeren dat Walen, omdat ze dichter staan bij de franstalige literaire traditie, per definitie welbespraakter zijn dan Vlamingen, maar ten eerste weet ik niet of dat cijfermatig waar is, ten tweede ben ik er zeker van dat zo’n uitspraak voor communautaire ambras gaat zorgen, en ten derde denk ik dat er een ander, makkelijker aan te tonen oorzakelijk verband is: de vraagstelling.

Stel je voor: een verslaafde komt zijn gratis shot halen, en moet even wachten. Hij zit, enigszins nerveus, in de wachtkamer in een boekske te bladeren.
Wat vraagt de interviewer hem?

Lees Verder

(c) Breaking Bad – Walter White

Onder het motto ‘Geen grotere helden dan zij die elke week in de huiskamer komen’ vroeg #KnackFocus zeven schrijvers naar het tv-personage dat hen het meest inspireert, amuseert of irriteert.

Het was een moeilijke keuze tussen het gevatte cynisme van Anna uit This Life, de weelderige boezem van Xena en de stugge sociale onhandigheid van Saga Noren, maar je alter ego kies je niet – dus graag willen of niet, uiteindelijk bleef mijn blik in de TV-scherm-spiegel hangen bij een absolute anti-held:

meet Walter White – the worst possible me.

 

Het originele artikel vind je hier.
Lees Verder

 

OS2012

Toeval? Niks is toeval!

*Joanna Lumley begon haar carrière als Bond Girl in

*On Her Majesty’s Secret Service, de enige Bond met James Lazenby

*de opvolger van Sean Connery, tot dan toe de vaste 007

*en de grote idool van Sick Boy, leerden we in Trainspotting

*niet voor niks geregisseerd door Danny Boyle

en toen besefte ik dat Absolutely Fabulous voorbij was & Grandma vervangen door de echte Queen
en zat ik per ongeluk naar de openingceremonie van de Spelen te kijken.

Mijn 15 volstrekt irrelevante bedenkingen hieronder.

Lees Verder

 

(c) unknown


Sitcomitis
, schrijft Joost Vandecasteele*, is een aandoening waarbij je dagen als afleveringen zonder repercutie beschouwt. Want nergens meer dan in sitcoms hanteren scenaristen de premisse dat de vorige aflevering nooit gebeurd is. Dat geen enkele belediging of fout enige impact heeft op de werkelijkheid, met alle gevolgen van dien. (Oa dat niemand ooit iets bijleert, helaas)

Eindelijk weet ik het, waarom ik het er zo van op mijn zenuwen krijg – van sitcoms, niet van Joost Vandecasteele. Dat is ingewikkelder. – En waarom ik meer van drama hou. Het hele basisprincipe van het genre staat gewoon haaks op de logica die de fundering van mijn denken vormt. Al die geestige vrijblijvendheid, ik krijg er de wubbes van. 

Nee, geef mij maar als-dan. Oorzaak en gevolg. Een stevige laag causaliteit op je moraal aan op te hangen. Zoals Walt** het altijd zegt in Breaking Bad: ‘actions have consequences.’ Waar moet het anders heen met de wereld. Of zoals Ms. Lipton het zei in het hilarische You Rang, Mylord  in haar pruilerige Britse accent: ‘if we go there, then where will it all end?’

Tiens, comedy ontsnapt blijkbaar aan de morele gewichtloosheid van sitcoms. Dat leidt tot een verleidelijke redenering: sitcom is een bij uitstek Amerikaans genre. In sitcoms zit geen normbesef. Amerikanen hebben… Nee, zo mooi zal het wel niet zijn.

  *meer in TVTouché #KnackFocus – in een lofzang op het hyper-ergerlijke Curb your enthousiasm – ergens begin juli
**meer in TVTouché #KnackFocus – in een lofzang op het meesterlijke Breaking Bad – ergens begin augustus

 

 

Lees Verder

(c) Alas Unknown

Ik lees nooit thrillers. Denk ik.

Een blik in de boekenkast leert me dat ik onzin vertel. Eco’s In de naam van de roos, Truman Capote’s In Cold Blood, Dostojevski’s Misdaad en straf. Een hele rij Murakami’s die, Sputnikliefde op kop, bol staan van de spanning. Met wat goede wil kan je zelfs De ontdekking van de hemel een thriller noemen – lees er de actiegedreven finale maar eens op na. En is A Clockwork Orange, dat feest van spanning en ultrageweld, geen thriller?

Ik zou een apart rek kunnen vullen met mijn thrillers. Maar waarom zou ik?

Lees Verder

Borgen - The Government

Misschien heb ik deze week te veel naar Borgen2 gekeken, en zijn de strapatsen van Brigitte Nuborg -hoeveel afleveringen heb je nodig om te vergeten waar je voor staat?- de trigger voor mijn doemdenken, maar weet je wat ik mis?

Het grote ideologische gelijk.

Het Westernwereldbeeld uit de Tijd van Toen, waarin de zaken simpel waren. Ook de politiek. Het spectrum bestond uit de goeden en de slechten, hun programma was in één zin samen te vatten en op basis daarvan maakte je je keuze in het stemhokje.

Lees Verder

The Hunger Games

 

Natuurlijk valt er van alles aan te merken op The Hunger Games – voor de goede orde, ik heb het hier over de trilogie, niet over de film – en ik zal dat zo meteen met veel plezier doen, maar zelfs los van de hype valt het niet te ontkennen:
(the girl on) fire is really catching.

Wie na de eerste twintig bladzijden niet heeft afgehaakt, is hooked voor bijna 1400 pagina’s nachtlectuur. Waarom in hemelsnaam?

Lees Verder

Vanochtend kreeg ik in de dierenwinkel een boekje bij mijn kattenvoer. Een dik, wit bundeltje papier met een harde kaft en een linnen rug. Ik bleef er thuis nog een tijdje verdwaasd mee in mijn handen zitten; oké, het is boekenweek, maar in het literaire segment is het voor de meeste uitgevers al lang onbetaalbaar geworden om de mindere goden nog in hard cover uit te brengen. Voor zo’n harde rug worden moorden gepleegd -collega’s worden genadeloos afgemaakt met a blow to the back of the head with a blunt object, zoals een presse-papier. Ja, zelfs steekpartijen met vulpennen niet geschuwd. Ingebonden, laat staan ingenaaid worden, dat overkomt alleen nog de allerbesten. Zelfs kunstboeken moeten het tegenwoordig doen met een slap kaftje.

Lees Verder
www.theomaassen.nl

Als het niet voor hem was geweest had ik het nooit gedaan.
Het moet gezegd, er zijn weinig mannen voor wie ik zoiets over heb: zonder avondeten op een te vroege overvolle trein klauteren, platgedrumd worden in het station door 10000-en medemensen die, nu alle gloeilampen thuis stilaan verplicht door spaarlampen vervangen zijn, per se naar het Lichtfestival willen gaan kijken, 40 minuten op een snokvolle tram the long way round rond Gent rijden, er dan midden in die mensenzee van verrukte ogen uitgeflikkerd worden op een compleet verkeerde plaats, en vervolgens twee kilometer rennen op hoge hakken om toch nog op tijd in de Capitole, tempel van burgerlijkheid en musicalvertier, te geraken voor de deuren sluiten om daar opgejaagd door te magere zaalmeisjes zonder drankje nog nahijgend neer te zijgen op een met kauwgum beplakte stoel tussen drie malloten die op hun iPhone nog snel even de voetbaluitslagen van AAGent volgen terwijl het licht al dooft.

And yet. Voor Theo Maassen doet een mens al eens iets extra.

Lees Verder

“Ambitie? Ik?” – (c) Trui Hanoulle

“Ik wil meer verkopen dan Stieg Larsson.”, lachte auteur Gaea Schoeters tijdens haar interview met ZiZo. De verkoop van haar nieuwste boek, ‘Diggers’, gaat wat dat betreft alvast de goede kant uit. Na amper twee maanden is de meer dan zeshonderd bladzijden dikke roman al uitverkocht. De tweede druk zal niet lang op zich laten wachten.

*Nvdr: hij rolt, as we speak, van de persen!

Dit interview verschijnt deze week in het nieuwe nummer van ZiZo Magazine. Maar voor wie nu al nieuwsgierig is naar de rest van mijn ondoordachte zwart-wit uitspraken, geef ik er hieronder al een paar weg. Bijvoorbeeld meer uitleg bij deze boude quote:

“Ik zou nooit uit mezelf een thriller schrijven.”

Lees Verder

Tabriz, 2007 – (c) Trui Hanoulle & Gaea Schoeters

Verontrust door het machtsvertoon en spierballengerol in de Straat van Hormuz trokken Ann-Sofie Dekeyser en ik afgelopen woensdag naar Delft, voor een ontmoeting met de Iraans-Nederlandse schrijver Kader Abdolah. Onderwerp van gesprek: zijn visie op de spanningen tussen het Westen en zijn geliefde Vaderland.

De Prins der Perzische Letteren, in het diepst van zijn gedachten ook President van Iran, was somber gestemd.

“De wereld weet het nog niet, maar Iran staat op het punt te verdwijnen.”

Hier vind je het stuk zoals het op 07/01/2012 in De Standaard is verschenen.
DS1 – DS2

En voor wie wil, staat hieronder de XL-versie. 

Lees Verder

Vaclav Havel

“Hope is definitely not the same thing as optimism. It is not the conviction that something will turn out well, but the certainty that something makes sense, regardless of how it turns out.” 
[Václav Havel, Disturbing the Peace (1986), Chapter 5 : The Politics of Hope]

Praag, winter 1989
Het sneeuwt op de bruggen. De fluwelen revolutie is net voorbij – de laatste zachte vlokken ervan dwarrelen nog neer op de straten. Overal lopen mensen, een beetje verbijsterd werpen ze een eerste voorzichtige blik op de vrijheid. In hun ogen vooral vertwijfeling – alsof deze dooi even vergankelijk zou kunnen zijn als het ijs op de plassen. Aarzelend wijzen ze naar deze nieuwe wereld, als om de vrijheid uit te nodigen op hun uitgestrekte vinger neer te dalen.

Ik ben dertien. Te jong om de politieke consequenties te vatten van wat er gebeurt, maar jong genoeg om instinctief aan te voelen dat het iets groots is.

Lees Verder

Akram Khan - Desh

 Anderhalf uur lang kijkt een volle zaal volstrekt verstild naar het podium – bijna met ingehouden adem,  zo lijkt het wel. Om dan als één man op de staan en het kleine mannetje op het podium te overspoelen met een tsunami van applaus, een aanzwellend en aanhoudend naar adem happen van ritmisch geklap. Een cameraman probeert in het te felle schijnsel van een vertwijfeld lampje de golf van emoties te vatten die het publiek overspoelt; links en rechts huilen mensen, en zelfs in de trage mensenzee die zich richting vestiaire beweegt, zijn de meesten nauwelijks in staat te praten. ‘Ik kan nog even niet.’  

Akram Khan glimlacht alleen maar, alsof hij de hypnose waarin hij zijn publiek gevangen heeft zelf nog even moet laten doordringen.
Maar wat is het, dat ons in een voorstelling zoals deze zo raakt?

Lees Verder


100 jaar Groote Oorlog

 ‘Waarom zouden we terughoudend moeten zijn om Flanders Fields uit te spelen, om Vlaanderen te promoten? Het is een sterk merk.’ 

De uitspraak van Geert Bourgeois (N-VA) is op zijn minst ongelukkig te noemen. Historicus Bruno De Wever gaat verder: hij stelt dat de Vlaamse regering zich bedient van de Eerste Wereldoorlog om aan natieopbouw te doen. Dat de geschiedenis in het project 2014-18 als ‘een schaamlapje’ gebruikt wordt ‘voor andere belangen’. Expert Sophie De Schaepdrijver werd niet eens geconsulteerd voor het project. Vlaamse onhandigheid, gebrek aan kennis van onze eigen (nochtans internationaal vermaarde experts) of  omdat ze een hardnekkige Vlaams-nationale mythe doorprikte? En waarom komt in geen van de ontwerpteksten het woord België voor? Wil Vlaanderen een Leeuwenvlag tussen de poppies neerpoten?

Wouter Van Driessche vlooide ‘De kleine oorlog om de Groote Oorlog’ uitgebreid uit in De Standaard van vandaag.

Lees Verder