niets – muziektheater – 2019 (NL)

Niets is een muziektheaterproject dat ik in samenwerking met componiste Annelies Van Parys, kunstenares Anneleen De Causmaecker en het Goeyvaerts Trio ontwikkel in opdracht van Opera XXI en het Concertgebouw Brugge. De eerste aanzet van het project maakten we in de Academia Belgica in Rome; het project is intussen volop in ontwikkeling. Première gepland in 2018 tijdens het Opera XXI-festival.

(c) Anneleen De Causmaecker

In Niets wandelen Kat en Hond door een leeg landschap. Er ontstaat een gesprek over dat niets, dat van niemand is. Over dat nergens waar veel van verwacht kan worden, over wachten. Over iets, dat beter is dan niets. Of net niet. Over houvast, en dat die in je hoofd zit. En over daar, en dat tegen dat je daar bent, daar alweer hier is.  (Pas op voor de hond).

Er is een tekst en ook een schrijver. (Gaea Schoeters), een landschap en één lijn (Anneleen De Causmaecker) en er is klank. Er is muziek (van iedereen en ook van Annelies Van Parys).

Met de tekst als uitgangspunt bouwen Schoeters en De Causmaecker een poëtische wereld op een podium. Met een schrijver op wieltjes, een retroprojector vol stof, een cellist rond gebarsten glas, een rolletje scotch tape, een diaprojector, en cassettebandje in een cassettespeler, nog een retroprojector en ook een altviolist op een bureaustoel. Bijvoorbeeld.

We ontrafelen de tekst, het beeld en de klank, zoeken de delen, puzzelen die anders opnieuw in elkaar en ontdekken nieuwe mogelijkheden. Niet vooraf en digitaal, maar tijdens de voorstelling. Analoog. Zodat er elke keer iets nieuws ontstaat. Iets anders. Omdat een verhaal nooit 1 is, en voor niemand hetzelfde.

Meer weten? Voorstelling boeken? Contacteer ons!
NIETS IS NU
Wat we vooral niet willen doen, is een bestaand verhaal voorlezen op bestaande muziek in een vooraf bedacht decor. Onze kat is verwant aan Schrödinger’s kat: zolang de voorstelling niet gespeeld wordt, kan ze alles zijn, in elke vorm. Het is pas onder de ogen van het publiek dat ze vaste vorm aanneemt. Langzaam, zoekend, falend soms. Tot ze uiteindelijk één verhaal wordt, dat ontstaat uit de wisselwerking tussen de drie kunstvormen: tekst, muziek en beeld reageren op elkaar en construeren samen een verhaal, in plaats van achtergrond, ‘decor’ of soundtrack te zijn.

ALLES IS ANALOOG
In onze steeds virtuelere wereld keren we terug naar iets tastbaars: hier, nu dit, jij, ik. We gebruiken wel projecties, maar het beeld dat ze tonen wordt daar en dan gemaakt: de kunstenaar is een aanwezige speler op de scène, die elke dag een ander ‘antwoord’ geeft, afhankelijk van wat de anderen aangeven, haar stemming of de zaaltemperatuur. Daardoor is het resultaat telkens anders. Ook de ingrepen in de muziek (opnemen, afspelen, verdubbelen) voeren we manueel en old school uit, met cassettebandjes en andere, tastbare middelen die afhankelijk zijn van menselijke handelingen. Geen perfecte, digitale samples, maar klank met karakter, ruis, identiteit. Die telkens net iets anders klinkt.

TRAAGHEID MAAKT TIJD
Doordat we het verhaal op scène maken, krijgt de voorstelling vanzelf een ander, trager tempo. Zo willen we het publiek de kans geven zelf te reflecteren over Niets, terwijl de spelers op scène ook zoekend zijn. Want op de vragen die Kat & Hond zich stellen bestaan geen pasklare antwoorden, of toch niet voor iedereen dezelfde. Niets is een gezamenlijk zoeken dat meer vragen oproept dan dat het eenduidige antwoorden geeft – een schril contrast met onze snelle wereld waarin onder elke muisklik een eenduidig antwoord schuilgaat.

POËTISCH MAAR NIET KLEF
De wereld die we willen scheppen is bedrieglijk eenvoudig. Kinderlijk bijna, maar dat in de mooiste zin van het woord. Niets is een plek die ruimte laat voor verwondering, verbazing en de vrijheid die leegte met dromen te vullen. Wat niet wil zeggen dat alles rooskleurig is. Integendeel. Nergens blijkt verrassend scherpe randen te hebben, in Niets kan je gemeen verstrikt raken en de hond, die bijt.

Share