(c) Mark Rothko - Orange-Red-Yellow

(c) Mark Rothko – Orange-Red-Yellow

Er valt veel over te zeggen, over het snoeiwerk dat de Vlaamse besparingsregering in de cultuursector wil gaan aan/verrichten.

Voor vandaag wil ik het hierop houden: waaruit halen we troost? Waaruit halen we moed? Waaruit halen we passie? Compassie? Mededogen? Wat brengt ons dichter tot de ander, en tot onszelf? Of anders: welk boek pakken we uit de kast, als iemand ons hart breekt? Naar welke muziek luisteren we op begrafenissen? Welke film tilt ons even op boven het dagelijkse metro-boulot-dodo? Welke schilder geeft ons, vaak zonder dat we het beseffen, een antwoord op de grote vragen? En welke theatermaker weet de tijd te vangen die we nog niet begrijpen?

Niet alles, beste heren, laat zich in economische termen vangen. Maar weet dat wie de kunst vermarkt, eigenlijk zijn ziel verkoopt. En van het hele maatschappelijke project, dat wij een welvaartstaat noemen, een koude, kale kermis maakt, die zich maar moeilijk laat bewonen.

Lees Verder
J.S. Bach

J.S. Bach

Bach is de ideale muziek om bij te schrijven.

Zelf vond ik dat al langer, maar het is ook de conclusie van een privé-onderzoekje dat ik de afgelopen twee jaar deed bij zowat alle schrijvers die ik interviewde voor #Beroepsgeheim. De meerderheid schrijft met klassieke muziek, en barok- en kamermuziek scoren opvallend hoger dan andere muziek. Het geheim zit blijkbaar in de kleine bezettingen, beaamde Michael De Cock een paar weken geleden nog.

Dat is eigenlijk logisch, want, zoals Joke Hermsen het heel treffend verwoordde: “in een concertzaal kan je je laten onderdompelen in een veelheid van instrumenten, maar daar moet je dan ook niets anders doen. Tijdens het schrijven wil je aan je eigen verbeelding toekomen, en daar geeft alleen muziek in een kleine bezitting je voldoende ruimte voor.”

Christiaan Weijts houdt het er dan weer op dat Bach zo geweldig schrijft omdat het polyfone muziek is: “Er lopen 4, 5, 6 melodielijnen door elkaar heen, die je brein op allerlei manieren tegelijk bezighouden. Dus eigenlijk word je op alle fronten tegelijk aangezet.” Of zoals mijn redacteur Eva Berghmans het op Klara samenvatte, met de woorden van Adam Price, de scenarist van Borgen: “Bach gespeeld door Gould, dat opent een extra ruimte in je hoofd.

Op 8 november vertel ik op Klara nog vanalles over muziek die belangrijk voor mij is, als schrijver en als mens, en wel tussen 10 & 12 ‘s ochtends. Voor wie nu al zin heeft gekregen in een muziekje, hierbij een stukje van die andere Bach.

Lees Verder
De Morgen, 27/08/2014

De Morgen, 27/08/2014

Marnix Peeters heeft weer onnozeliteiten uitgekraamd, lees ik met enige vertraging in DM, waar zijn platpopulistische, seksistische gezwam weer paginabreed werd afgedrukt. Wel, meneer Peeters, ik wil met veel plezier diegene zijn die ‘komt zeiken dat er inderdaad teveel bagger wordt gedrukt’. Nochtans ben ik oud noch humorloos, en ook niet overmatig zelfingenomen. (Evenmin bezit ik een tuinbroek, maar ik  heb het bij u toch al bij voorbaat verkorven, alleen al door mijn seksuele voorkeur, iets waar u het blijkbaar nog steeds lastig mee schijnt te hebben, met ‘homofielen, brr’. Al heeft u het in uw stuk, vermoed ik, niet eens over mij, want het zou mij verbazen dat u weet dat ik besta.)

Overigens zit u er in uw openingszin en de daarop volgende vergelijking met muziek al naast; angst voor een spannend verhaal heeft niets te maken met genre. Slechte romans zijn niet de hardrock van de literatuur. Dat waren mannen als Miller, Limonov en Bukowski, en die gasten konden schrijven. Bovendien wordt er onder geen enkele NUR-code zoveel rommel uitgegeven als onder die van de zogenaamd ernstige roman. Als u dan toch een categorie auteurs wil beklagen omdat ze te weinig aandacht krijgen, denk dan misschien eens aan de groep jonge honden die zijn (of godbetert haar) vak wel ernstig neemt, en geheel en bedolven wordt onder het lege gekwaak van tafelspringers als uzelf. (Maar die dan, zeker als het vrouwen zijn, van iedereen te horen krijgen dat ze ‘teveel hun best hebben gedaan’ – want intussen is elke poging iets inhoudelijks, intellectueel of vormelijk coherent te schrijven in die mate een synoniem geworden van elitarisme dat iedereen bij de derde goedgeschreven zin op een pagina angstig om zich heen begint te kijken en voor de zekerheid toch maar een kritische noot uit bij zoveel ambitie.)

Dus ja, persoonlijk vind ik elke herdruk van Boon, al is het in het Lingala en het op anderhalf exemplaar, zinvoller dan drievierden van wat er tegenwoordig zoal verschijnt. Niet omdat het mijn verkoop hindert, dat is in het Nederlandse taalgebied sowieso een lachertje, maar omdat het niets bijdraagt tot het literaire canon, en dus enkel ruis is op een sowieso al moeilijk te ontvangen kanaal. Lang leve die herdruk dus, zeker als het toevallig Mieke Maaike betreft; geen genre democratischer, leesbevorderender en ten onrechte verguisder dan de pornografie.

Lees Verder
de shelter (c) Trui Hanoulle

de shelter (c) Trui Hanoulle

Om zichzelf te confronteren met haar eigen angst ooit arm en eenzaam te eindigen, volgde fotografe Trui Hanoulle drie jaar lang een groep Gentse daklozen. Het eerste jaar sliep ze elke maand één nacht bij hen op straat, daarna fotografeerde ze hen op alle plaatsen waar het lot hen bracht: in tijdelijke onderkomens, in het ziekenhuis, in de psychiatrie, of in de shelter die ze bouwden. Soms zelfs tot op hun begrafenis.

Eén vraag kwam steeds meer naar voor:
“Als ik een dakloze kan worden, zijn zij dan ooit mij geweest?”

Het project werd een zoektocht naar de identiteit van mensen die we nooit echt zien. Of toch niet als meer dan “daklozen”. Trui concludeerde dat ‘die gasten’ mensen zijn zoals jij en ik. En dat elk van ons op straat kan belanden. Meer dan een reeks tegenslagen is daar niet voor nodig.

Je kan het stuk hier in XL-versie nalezen, of het hier online bekijken, compleet met extra foto’s en het filmpje dat Trui maakte. Want #DeStandaard zette het voor de paywall (thx!). En zoals Marc ooit zei: ‘Dat is hier gene cinema, hé. Dat is re-a-li-teit.’

Lees Verder
(c) Gijs Besseling

(c) Gijs Besseling

Afgelopen vrijdag las ik, op uitnodiging van Muziek buiten de Concertzaal, voor uit De Kunst van het vallen in de Rode Hoed in Amsterdam. Samen met de muzikanten bouwden we een programma op waarin fragmenten uit het boek de dialoog aangingen met muziek. Ook Persis Bekkering las voor. Het resultaat was een heerlijke wisselwerking tussen literatuur en kamermuziek, met onder meer fragmenten uit Tsjaikovski’s pianotrio en een prachtig stuk César Franck.

Moeten we zeker een keer overdoen in België!

Lees Verder

DM-recensZo beeldt De Morgen vrouwelijke schrijvers af: als hysterische, rancuneuze wijven. Recensenten daarentegen zijn duidelijk underdogs, die zich ternauwernood kunnen verdedigen.

De illustratie vrolijkte een stuk op over de rol van de recensent, een discussie die was ontstaan nadat ik me had laten ontvallen dat ik het nogal lullig vond dat Dirk Leyman in zijn recensie van mijn nieuwe boek onnodig de plot had weggegeven. Goed dat daar een debat uit voortkomt, denk je dan, maar wel wat vreemd dat niemand mijn mening heeft gevraagd. Ik ben tenslotte de aanleiding, en, aan de illustratie te zien, ook het onderwerp van het stuk.

Maar neen, het gesprek over mijn (on)gelijk werd onder mannen gevoerd. Vanuit journalistiek oogpunt vond ik dat nogal vreemd, en dus verzocht ik De Morgen beleefd mijn antwoord vooralsnog te publiceren. Ik kreeg niet eens antwoord op mijn vraag.

Het stuk zoals het niet gepubliceerd werd, kan je hieronder nalezen.

Lees Verder

IMG_6348[1]
De kunst van het vallen is vanaf nu ook beschikbaar als luisterboek voor mensen met een leesbeperking, zoals blinden, slechtzienden en mensen met dyslectici.

Maar omdat iedereen (stiekem of minder stiekem) graag voorgelezen wordt,
kan je hier twee minuutjes uit De kunst van het vallen beluisteren.

Zomaar, een voorleespauze.

 

Lees Verder

IMG_4991Of ik een verhaal wou kiezen op azertyfactor.be, vroeg Creatief Schrijven. Een dat mij bijzonder raakte, of opviel. Een dat er bovenuit stak. Of anders was. Bijzonder. Kiezen is nooit mijn forte geweest, dus ik heb een triootje bij elkaar gesprokkeld.

Ziehier Donderslag, Mijn naam is Louiza & Florentina. Ga eens kijken, ze zijn alledrie het lezen waard!

Florentina is heel weinig. Precies weinig genoeg. Een halve pagina lang strijkt de schrijfster de lakens glad voor wat zal volgen. Heel spaarzaam. Met korte zinnen schetst ze scènes waarin weinig of niets gebeurt. In die zorgvuldig geschetste stilte klinkt de klap aan het eind dubbel zo hard.

Lees Verder

IMG_6483[1]Koerier aan de deur met een bijzonder pakje. Vijf dagen lang mag ik drie minuutjes radio maken voor #NieuweFeiten. Over de waan van dag, maar ook een beetje daarbuiten. Over onbekender eilanden. En kleinere gedachten. Die soms belangrijker zijn.

Herbeluisteren kan op de Radio1-site #Middagjournaal.
Voor wie liever leest, heb ik alle columns hier gebundeld.

maandag – “Kitsch kan een beetje de wereld redden.”
dinsdag - ”Eén aan de grens opgestoken sigaret vertelde me meer dan drie reisgidsen.”
woensdag – “We werken niet meer om te leven, we leven om te werken.”
donderdag – “Mijn lief kijkt niet graag TV met mij. Ik zucht te veel.” #VranckxInNiemandsland
vrijdag - ”We zijn gewoon foefelaars.”

Lees Verder

IMG_6348[1]Schrijven is een eenzaam vak. Maanden, soms zelfs jarenlang zit je aan je bureau (of aan dat van iemand anders, of in een tuin, een blokhut, een café) woorden achter elkaar te zetten. En weer te schrappen. Om te draaien. Tot andere zinnen. Die je wel laat staan. In de hoop dat ze klinken zoals jij het verhaal hoort in je hoofd. Ik ben geen auteur die luidop zijn eigen teksten leest. Sommige collega’s doen dat wel, tijdens het schrijven, om te horen of het werkt; ik lees altijd in stilte. Luidop in mijn hoofd. Uit gêne, misschien. Of omdat het nog niet echt af is. Dan.

Lees Verder

DSWknipWat is uw vroegste herinnering?

“De deurklink. Ik kan net lopen, heb me er met twee handen aan opgetrokken en maak met luid geloei duidelijk dat ik naar buiten wil. Dat is nooit meer veranderd.”

In de aanloop naar mijn nieuwe boek vroeg De Standaard Weekblad naar mijn verzuchtingen, verlangens en onhebbelijkheden. Een blik in hoofd en hart in de vorm van de ‘questionnaire de Proust’.

Hierbij de XL-versie.

Lees Verder

(c) Only Lovers Left Alive - Jim Jarmusch

Gisteren de nieuwe Jim Jarmusch gezien. Een paar bedenkingen:

- Detroit. Natuurlijk. Geen mooier icoon van verval.
(En het Michigan Theater, met die auto’s erin geparkeerd.)
- En alles draait en blijft maar draaien, als dervishen.
- Barok. Blasé. Briljant.
- Einstein, Shakespeare.
Sommige namen zijn zo groot dat wat je er ook mee doet altijd naar een cliché ruikt.
- Een vampier die reislectuur inpakt en Infinite Jest naast Kafka en de Quijote legt,
dat is het eerbetoon van the King of Cool aan die andere ‘suicidal romantic scumm
- ‘How can you have lived so long and still not get it?
Eve vertelt Adam waar het leven om draait: minder somber navelstaren, meer kunst, en meer dansen.

- Want waartoe dient het eeuwige leven anders dan tot het perfectioneren van kunst? Of om talen te leren?
- Volgens die portrettengalerij waren alle grote kunstenaars vampieren (of door hen gevoed met werk en ideeën). Paul De Wispelare: alle auteurs zijn vampieren, die zich voeden aan de levens van anderen.
- Tilda, Tilda, Tilda.
- Natuurlijk. Relatiecrisissen tussen vampieren gaan over de wens te sterven.
-’You’re just a couple of condescending snobs!‘ Sja. Dat geldt ook een beetje voor de hele film.
- Flinterdun is de grens tussen boutade en inzicht, tussen schoonheid en kitsch.
-Werkelijk alle inhoudelijke vragen laten liggen, dat moet een bewuste keuze zijn.
-Yasmine Hamdan. Die was ik even vergeten. Wat een stem.
- Misschien is dit eerder een bewegend schilderij, gedragen door muziek, dan een film.
Als het probeert meer te vertellen, is dat algauw te veel.

 

Lees Verder

(c) Sp-a @twitter

Natuurlijk is het niet netjes dat de N-VA de gele vredeskabouter misbruikt voor propaganda-doeleinden. Dat ik de heren confederalisten geen warm hart toedraag, is al lang geen geheim meer, dus het zal niemand verbazen dat ik uit de grond van mijn hart hoop dat Ottmar Hörl een goede advocaat onder de arm neemt, en BDW & Co een flink proces aan hun kabouterbroek smeert. Ik mag dat denken. Ik mag ook, als ik daar zin in heb, voor de rest van de week een knalrode Ottmar Hörl F*** You-kabouter als profielfoto gebruiken om te laten zien wat ik er van denk, van dat confederale Plopsaland. Of zelfs zo’n zwarte, met een overstretcht armpje. Ik ben een linkse intellectueel. Die zijn nu eenmaal onbeschoft.

Maar Bruno Tobback had dat beter niet gedaan, dat fotootje twitteren van die pinnenmuts met opgestoken middelvinger. Ook al is het geestig, en was mijn eerste reactie: eat that, geeltjes! Want met dat gebaar profileert hij zich als agressief, aanvallend en ongemanierd. En speelt daarmee perfect in de kaart van het N-VA-discours: “Zie je wel dat het allemaal tuig is, aan de linkerzijde? Zelfs de partijvoorzitters hebben straatjongensmanieren. Terwijl wij N-VA-ers zulke nette, positief ingestelde burgers zijn.”

Maar wat veel erger is, is dat die opgestoken vinger bijna een metafoor is voor de houding waarmee de SP.A, en zowat alle andere partijen, sinds het succes van de N-VA aan politiek doen. Alles is een reactie op de ander. 

Lees Verder

 

American Hotel, Amsterdam

Café Américain in Amsterdam. Al wie de afgelopen 100 jaar enigszins meetelde in de Nederlandse Letteren liet zich hier opmerken. (Du Perron ging er met Nijhoff op de vuist, en Ter Braak schreef zelfs een boos pamflet toen de tafelkleedjes vervangen werden door goedkope gebloemde exemplaren.) Maar niemand deed dat zo elegant (of gewiekst) als Harry Mulisch. Als nog totaal onbekend schrijvertje betaalde hij de ober om hem regelmatig om te roepen. ‘Telefoon voor de heer Mulisch’ klonk het dan door het hele café, en in geen tijd kende de hele Amsterdamse beau monde zijn naam.
Afgelopen vrijdag was ik er zelf, voor het nieuwjaarsfeestje van #DeBezigeBij. Ook de beau monde was present, bontmantels, opengewerkte avondjurken en Borsalino-hoeden incluis. Ik had er aan moeten denken me door een paar vrienden te laten bellen. Zeker nu, in deze tijden waarin iedereen een gsm heeft, zou het opvallen als een kelner een paar keer ‘telefoon voor mevrouw Schoeters’ had geroepen. Het is vast een betere manier om wat naambekendheid te krijgen in Nederland dan drie uur ijverig netwerken. #LessenVanDeMeester

 

Lees Verder

Majakovski & Lilja Brik - 1915

Ooit zet ik dit vooraan in een boek.
Alleen heb ik de roman die erbij past nog niet geschreven.
Dat wordt, wellicht, mijn volgende. (Na deze.)

Хотите —
буду от мяса бешеный
— и, как небо, меняя тона —
хотите —
буду безукоризненно нежный,
не мужчина, а — облако в штанах!

 

“If you prefer,
I’ll be pure raging meat,
or if you prefer,
as the sky changes tone,
I’ll be absolutely tender,
not a man, but a cloud in trousers!”

Lees Verder

 

#Sparkle14

Gisterenavond reikte de holebi-organisatie çavaria haar jaarlijkse Awards uit: de Media Award ging naar ‘Het perfecte koppel’, al was zelfs Marcel Vantilt het ermee eens dat de echte winnaar vader Hassan Jarfi was, die een moedig eerbetoon bracht aan zijn vermoorde zoon Ihsane. De Campaign Award was voor Amnesty International Vlaanderen, en Patriek Reyntiens kreeg meer dan terecht de Lifetime Achievement Award omdat hij zich al 25 jaar inzet in de strijd tegen HIV, en daar ook het gezicht van durft te zijn.

Mij viel vooral het ontbreken van Grote Gezichten op. Er was (op de presentatoren na) geen Bekende Homo of Lesbienne te bekennen. Daarom deed ik, op vriendelijk verzoek, mijn oproep voor een nieuw rolmodel nog eens over. Voor wie mij niet kon horen in het feestgewoel, hieronder de tekst. Verspreid hem gerust verder. Misschien komt hij dan terecht bij diegenen voor wie hij eigenlijk bedoeld is. De afwezigen. Zij die er gisteren hadden moeten zijn, en niet waren. De rolmodellen.

Lees Verder

 

Gaijto Gazdanov - Het fantoom van Alexander Wolf

 

Op vraag van #DSLetteren mijn eindejaarsboekenlijstje (absoluut relatief, want op mijn kast ligt anderhalve kubieke meter nog ongelezen boeken, omdat ik vind dat lezen en schrijven moeilijk combineert).

1 Beste boek van 2013?

2013 was het jaar van Tommy Wieringa, die met Dit zijn de namen een boek afleverde dat je vol in de borst raakt. Tussen één omslag toont hij de mens op zijn slechtst en op zijn best. In een steppe die zo leeg is dat ze iedereen waanzinnig maakt, en wanhoop tastbaar wordt.

Lees Verder

(c) Use This One

Een week geleden kwam de Britse Olympische schoonspringer Tom Daley uit de kast. Omdat ik daar heel blij mee was (rolmodellen uit de sportwereld zijn zeldzaam, schreef ik daar een opiniestuk over voor #DSOpinie: Taboes breken vanop de tienmeterplank.

Dit weekend repliceerde sportjournalist en columnist Hans Vandeweghe met een column: FC Homo

Ik denk niet dat hij beseft hoeveel schade hij aanricht met zo’n stuk, en hoeveel mensen hij daarmee persoonlijk heeft gekwetst. En vooral: hoe pijnlijk duidelijk hij in zijn stuk heeft geschetst wat de sportwereld over homo’s denkt. Op algemeen verzoek hieronder mijn reactie.

De twee oorspronkelijke stukken kan je nalezen via de links hierboven.

Beste Hans Vandeweghe,

Lees Verder

Gary Powers & de U2

 

Deze week schrijf ik elke dag een column voor de avondeditie van De Standaard.

Hier kan je ze nalezen.

Maandag – Betrapt!

Dinsdag – Schuldig

Woensdag – Man over Dinges

Donderdag – La honte

Vrijdag – Het gezicht van het Kwaad

Lees Verder

Floriaan en Max de Tractor

Welk boek zette je aan het schrijven, vroeg #KnackExtra.

Dat het de schuld is van Mulisch, antwoordde ik. En van Kundera.
(omdat ik niet kon kiezen, vertelde ik iets over allebei)

Maar dat alles eigenlijk begon met iets anders.
Met Max de Tractor.

En wel hierom:

Lees Verder

La vie d’ Adèle

‘Expliciete, ranzige, abnormale seks.’ De vrijscènes in La vie d’Adèle doen stof opwaaien. Maar dat is het beste wat de film kon overkomen. Niets zo goed als het label porno om een hoop volk naar de zaal te lokken dat anders nooit zou komen kijken. Om daar te ontdekken dat heteroseks en lesbische seks niet zo verschillend zijn.

Lees Verder

(c) Trui Hanoulle - iMagines

Aan de bushalte stond een vrouw met een lichtroze jas. Er stond wind, het was fris, dus probeerde ze haar kap op te zetten. Moeizaam, want motorisch was ze niet zo sterk, worstelde ze met de wind, het puntje van haar tong tussen haar lippen. Telkens weer won de wind. Het spel ging een hele tijd door: rechterhand, linkerhand, kap bijna op, touwtjes proberen pakken om ze aan te trekken, windstoot, kap weer af.

De vrouw bleef er onbewogen onder. De wind bedoelde het tenslotte niet persoonlijk. Zonder boos te worden, zonder frustratie, voerde ze rustig haar strijd met de wind. Toen ze er uiteindelijk in slaagde hem te snel af te zijn en de kap dicht te snoeren, keek ze ook niet speciaal blij.

Het was tenslotte niets bijzonders. Het was gewoon je kap opzetten op een winderige dag.

 

Lees Verder

 

(c) nietgevonden

Het is hommeles in letterenland. Marnix Peeters schetste in De Morgen een karikatuur van de ‘auteur-in-de-ivoren-toren’, Van Gerrewey noemde Peeters’ nieuwe boek prompt een boer in het gezicht van de literatuur.

Nee, dacht ik, toen ik het gehakketak tussen Marnix Peeters & Christophe Van Gerrewey zag beginnen, deze keer laat ik me niet verleiden. Ik hou –en omdat ik net zijn stuk gelezen had dacht ik verder in de stijl van Marnix Peeters- gewoon mijn muil, want er wordt al genoeg gezeikt, en er staat vast wel een of andere links-elitaire culturo op die niets beters te doen heeft en Peeters een paar verbale tikken op zijn smoelwerk geeft.

Maar…

Lees Verder

Georgië – (c) Gaea Schoeters

Dat de toerist kapot maakt wat hij zoekt als hij het vindt. En dat reizigers al even schadelijk zijn, want ook maar consumenten, op zoek naar authenticiteit-op-bestelling. Kortom, dat we beter thuisblijven. Dat schreef Ann-Sofie Dekeyser vorige week.

Ann-Sofie Dekeyser is mijn lief. Reizen is mijn lang leven. Sommige dingen kan je niet zomaar laten passeren.

Onze echtelijke ruzie, uitgevochten in #DSWeekblad, kan je hieronder nalezen.

Lees Verder

 

(c) Trui Hanoulle

Vandaag in #DSWeekblad een fotoreportage van Carolyne Drake over haar zwerftocht langs de Amu Darya en de Syr Darya, de twee machtige rivieren die ooit het Aralmeer voedden. Tot Sovjet-ingenieurs het stommelings drooglegden.

In 2007 reden Trui & ik van de bron naar de Amu Darya, hoog in het Tadzjiekse Pamir-gebergte, tot aan datzelfde verdwenen meer. En tot aan de gaskrater van Darvaza.

Op zeven maanden reizen krijgt een mens veel indrukken te verwerken. De tijd vervaagt die, tot ze  verworden tot schematische postkaarten van hoe het echt was.

Van één herinnering weet ik zeker dat ze scherp zal blijven. Hoeveel tijd er ook over gaat.
Darvaza. De poort naar de hel. In al haar schoonheid.

Lees Verder

iStoires.be

1. Als je een auteur niet kent, is een boek kopen altijd gokken. Een kortverhaal is de ideale kennismaking.

2. We willen wel lezen, maar we hebben geen tijd, en een kortverhaal is … ja … kort.

3. We hebben geen boek bij, maar het internet vergezelt ons tegenwoordig tot op het toilet. Dus: online lezen kan altijd.

iStoire.be -een online magazine over lezen & schrijven- telde die drie dingen bij elkaar op tot een nieuw concept: elke eerste van de maand geven ze een gratis kortverhaal weg. Saskia De Coster en Annelies Verbeke komen eraan, ik mocht de reeks openen. #somegirlshavealltheluck

Nieuwsgierig? Hier kan je Spoetnik lezen.
En zeg het vooral voort!

Lees Verder

 

To use or not to use? The #

Toen ik onlangs een hashtag gebruikte op FB, kreeg ik meteen een storm van verontwaardigde reacties over me heen. Dat zulks ongelofelijk onhip is, en tegen alle digitale etiquetteregels van social media. #fail

Dat het gebruiken van een # buiten Twitter of een soortgelijke omgeving niet alleen nutteloos is, maar ook gewoon dom overkomt, want dat het daar nergens toe dient, en alleen maar een overbodig ornament is, waarmee de gebruiker zich interessant probeert te maken. #formfollowsfunction

Maar is dat wel zo? Is de hashtag alleen nuttig als zoekbaarheidsverhogend symbool, of draagt het hekje ook onvermoede linguïstische mogelijkheden in zich? Kan het iets toevoegen aan onze taal, en zo ja, wat? #dtv

Lees Verder

 

Georgië

Rondom ons was er niets, alleen maar wit, en de twee smalle zwarte slijkstreepjes van het geitenpad waarop we reden, precies één auto breed. Of net iets minder. Van beschaving was er hoegenaamd geen sprake, van bewoning evenmin.

Het is wonderbaarlijk hoe snel je in sommige landen van de kaart af kan rijden, en je plotsklaps ergens bevinden waar er geen spoor van menselijke aanwezigheid meer te bespeuren is. 360° leegte, urenlang.

Dan, even onverwacht, even ogenblikkelijk, die groep mannen.
Geweer over de arm, brandende autoband tussen hen in.

Te verbaasd om bang te zijn keken we elkaar aan: ‘is dat nu een roadblock?’

Lees Verder

 

Juli Zeh – Corpus Delicti

De blog van de dag komt van #hetlief, was eigenlijk bedoeld voor de krant en sneuvelde in een toevallige samenloop van omstandigheden en een bergje sneeuw.

Over de inhoud ervan zijn we het roerend eens. De wereld om ons heen wordt onmenselijk hard. Niet alleen worden we tegen wil en dank overbeschermd tegen onszelf, tegelijkertijd zijn we ook verantwoordelijk voor ons eigen ongeluk: wie niet succesvol is, heeft dat aan zichzelf te danken. Wie niet gelukkig is, of arm, die heeft dat zelf gezocht. Wie ziek wordt tegenwoordig ook. De Vlaming pikt de rekening niet langer.

Geen ziekenzorg voor ongezonderikken. Geen solidariteit voor wie de Methode niet volgt. Ziek zijn is een misdaad, preventie is het opperste gebod en dat vereist controle over iedereens gedrag.

Zeh vergrootte één en ander uit tot een roman over het lijden waartoe dat kan leiden. En #hetlief, die schreef een blog.

Bij dezen.

Lees Verder
(c) Trui Hanoulle

Als een waanzinnige duikt de kat in de stapel DSWeekbladen. Klauwt zich een weg door het nieuws van de afgelopen weken en glijdt dan daarna skateboardgewijs op een ingekaderde ets van een berg weekendkranten af. Om meteen daarna zijn nagels in de volgende hoop te zetten en die even bezeten uiteen te rijten.

Wat scheelt hem toch, mijn anders o-zo-tamme-zitzak-kater? Als ik hem kordaat op zijn rechten wijs (alles mag, maar aan boeken & kranten wordt niet geraakt), grist hij iets uit de krantenbak en deinst blazend achteruit. Tussen zijn tanden piept een muis.

Dilemma. Wat nu? Want hoe wreed ook, dit is zijn natuur.

Lees Verder

 

NoHipHop

Wie naar hiphop luistert, heeft meer kans om crimineel te worden. Dat liet BDW verstaan in zijn column in DS gisteren. Of preciezer, voor ik weer het verwijt krijg te kort door de bocht te gaan: ‘Wie zichzelf culturaliseert met die -thuglife- boodschap, loopt het risico zijn culturele voorbeelden voor werkelijkheid te nemen en zich te bezondigen aan criminaliteit.’

Niet alleen scheert BDW hier alle hiphop over één kam als een aaneenschakeling van blingbling, ho’s en thuglife –altijd fijn als je een volledige complexe subcultuur tot drie woorden kan herleiden-, ook de rest van zijn redenering houdt eigenlijk geen steek.

Misschien niet eens per ongeluk.

Lees Verder

 

(B)

Dat die hele verzorgingsstaat nergens goed voor is. Dat het sociale vangnet van ons land de mensen alleen maar lui maakt en aanzet tot profiteren. Meer nog, dat het zelfs leidt tot banditisme. Want dat wie aan het werk is geen tijd heeft om rottigheid uit te halen, zeker niet als hij twee of drie jobs moet doen om rond te komen, maar dat wie niets om handen heeft behalve rondhangen vanzelf in de criminaliteit sukkelt.

Aan het woord geen rechtse verzuurde vlaming, maar wel een anderstalige nieuwkomer. Die vlot verdergaat in dezelfde stijl en zegt ‘niet te willen wonen in een wijk waar veel vreemdelingen wonen, want dat is altijd miserie’ en vindt dat wij Belgen geen rascisten zijn -dat veel mensen ‘reserves’ hebben tegenover moslims en zwarten is terecht, die zijn immers agressief’- want dat zijzelf in de dure modehuizen van Antwerpen altijd heel correct behandeld wordt. Ondanks haar Aziatische uiterlijk.

Welcome to the world, anno 2013. De nieuwe integratieproblematiek is niet langer intercultureel, maar wel een clash tussen de sociale klasses. Tussen winnaars en verliezers. Tussen arm en rijk. Die extremen verzoenen, wordt de grote uitdaging voor onze politici – met als inzet: de verzorgingsstaat.

Lees Verder

 

(B)

Gisteren drukte ik mijn stille hoop uit dat De Wever de koning een idioot zou noemen. Ik nooit durven denken dat hij het nog bonter zou maken dan dat. En dat hij ook deze situatie weer in zijn voordeel om zou buigen. Onwaarschijnlijk, vind ik het. Als het niet zo triest zou zijn, zou ik het zelfs bewonderenswaardig vinden. Wat taal vermag.

De Koning verdeelt het land, zei De Wever. Terwijl hij zou moeten verzoenen.

Dat klinkt inderdaad geweldig, en ik ben de eerste die weet dat je in taal alles kan verpakken. Maar goed verpakte bullshit is nog steeds bullshit. Het is weliswaar geen reductio ad hitlerum maar net zo zeer een logisch-rethorisch truukje, dat BDW hier toepast. Woordengegoochel.

Lees Verder
(B)

Dat we er soms aan dachten te verhuizen naar de Ardennen, zeiden we. Voor een jaartje of zo. Bij wijze van taalbad. Voor ons Frans, dat sinds de middelbare school heeft liggen verstoffen in ons achterhoofd. Wat eigenlijk schandalig is.

De wandelaar met de hond keek ons aan en lachtte. ‘Welgekomen. Zie je al die natuurstenen huizen die te koop staan? De jonge Walen willen daar niet in wonen, die zien dat niet meer graag. Die willen allemaal iets nieuws bouwen. Maar een taalbad? Alle oude huizen worden opgekocht door Vlamingen. In de dorpscentra hoor je op straat alleen nog  Nederlands.’

De Vervlaamsing van de Ardennen, quoi? Moeten ze geen schepenen van Waalse Zaken instellen? Hij lacht nu nog harder. ‘Ons stoort dat niet. Wij zijn zo niet. Integendeel, we zien het als een opportuniteit.’ Want, zo vertelt hij verder, zijn dochter zit in een taalbadklas, en volgt meer dan de helft van haar algemene vakken in het Nederlands. ‘Het gaat moeilijk, want het is het eerste jaar, maar zelfs als het haar een jaar kost, is het winst.’

Hier zien ze tweetaligheid dus nog steeds, of steeds meer als een investering. En België dus als de toekomst. Voor het eerst verstrakt de glimlach. ‘In veel gemengde families komen de Vlamingen niet meer naar de familiefeesten. Ruzie. A cause de Bart.’ En dan, met een kort schouderophalen: ‘Maar om te jagen komen ze wel, de grote Vlaamse industriëlen. Ze hebben hier allemaal hectares jachtgebied. Nochtans -  eux aussi, ils votent Bart. Maar bon, dan hebben ze straks een jachtgoed in het buitenland.

 

Lees Verder
Fort Europa

Ik was onlangs een paar dagen in het buitenland. Buiten Europa, om precies te zijn. Dat zeg ik niet om chique te doen, maar omdat het van belang is voor mijn verdere verhaal.

We zaten aan tafel, een rijkelijk gedenkte tafel in een nochtans niet zo rijk land. De glazen klingelden, er werd getoast op de internationale vriendschap, alles was vredig en gezellig, en iedereen was vrolijk – de ene al opvallender dan de andere, een beetje afhankelijk van de staat van dronkenschap waarin deze en gene zich bevond.

En plots was ze daar: de genante vraag die bijna altijd weer komt. Genanter nog dan de vraag hoeveel wij verdienen, per maand, wat zelfs als je het om in verhouding te blijven deelt door de prijs van een brood in eigen land belachelijk veel blijft. (Zij verdienden gemiddeld 240 broden per maand. Wij Westerlingen op zijn minst 500. )

Op de broden-vraag kan ik intussen redelijk handig antwoorden. Maar op die andere vraag moet ik het antwoord altijd schuldig blijven. Elke keer weer. Omdat ik het echt niet uit kan leggen. ‘Waarom kunnen jullie eigenlijk een visum krijgen voor ons land, maar wij niet voor Europa?’

Lees Verder

 

(B)

Dat de koning dat niet had mogen zeggen. Niet van dat populisme, niet van dat separatisme en al helemaal niet van de jaren ’30. Dave Sinardet vindt het onverstandig, Carl Devos & Professor Vuye menen zelfs te moeten zeggen dat de koning met deze toespraak zijn positie als staatshoofd in gevaar brengt. Gaan we na de scheiding van het land self-fullfilling-prophety-gewijs de val van het koningshuis inzetten?

De koning mag dat zeggen. Niet omdat hij koning is, maar omdat we in dat land zoiets hebben als vrijheid van meningsuiting. Zelfs voor koningen. Zolang hij geen partijen bij naam noemt, wordt de kroon helemaal niet ontbloot. Royalisme en anti-separatisme zijn, bij mijn weten, geen partijkleur.

En als er één iemand royalist & anti-separatist mag zijn in dit land, dan toch wel de koning. Hij houdt het nog netjes. In een land als Engeland zou de koningin al lang ‘Treason to the Crown’ hebben geroepen, als iemand de helft van haar grondgebied zou willen weggeven. Met alle gevolgen van dien.

Dus als de koning zich zorgen maakt, dan mag hij die bezorgdheid uitspreken. Net zoals anderen het oneens mogen zijn met BDW.  Of met de N-VA. Met naam en toenaam zelfs, zolang ze maar geen koning zijn. Bij deze.

Lees Verder

Underground - Gierik

Een vreemdeling zou het dorp zo voorbijlopen, zonder het op te merken, omdat het er eigenlijk niet meer is en er dus nauwelijks nog iets voorbij te lopen valt. Ik zeg nauwelijks omdat zelfs hier, in deze onbenullige uithoek, de werkelijkheid weigert samen te vallen met zo een eenvoudige ja-nee opvatting van de dingen, zoals een dorp – geen dorp. Want ook al is het fysieke dorp vrijwel geheel verdwenen – op een enkel huis na, waarover we het straks zullen hebben en waarin het grootste gedeelte van dit verhaal zich afspeelt -, het andere, niet-tastbare, maar daarom niet minder wezenlijke dorp, het dorpsgevoel, is nog even sterk aanwezig als voorheen, al is het maar omdat de oude vrouw die hier woont zich nog elk huis herinnert. Sterker nog, bij het voorbijlopen van elke verzakte hut of gevallen leemte, waar een huis als een uitgevallen kies ontbreekt in het straatbeeld, rijzen de bouwsels voor haar geestesoog weer op, even fris en tastbaar als voorheen. Zelfs de kleine houten kerk, die al vroeg in haar kindertijd uit het straatbeeld is verdwenen, kort nadat god uit de hemel naar beneden tuimelde en zijn beeltenis overal in het land werd vervangen door standbeelden van een andere man met een baard, herrijst in haar gedachten, telkens als zij de kleine vlakte middenin het verdwenen dorp oversteekt, waar nu een middelgrote boom staat. Zolang zij het zich herinnert, is het niet weg, ook al is het er niet meer.

Lees Verder

raciste de la rue

Het houdt nu al dagen aan, dat geleuter over of een witte Sint met zwarte Pieten wel of niet politiek correct is, en of dat in deze Modern Times niet anders zou moeten. Of het cultureel-historische gegeven voorgaat op het etnisch-onverantwoorde. U merkt het wellicht aan het aantal lettergrepen per woord dat deze discussie zich voornamelijk afspeelt in wat tegenwoordig links-intellectuele kringen heet.

Mij zal de kleur van de Sint persoonlijk worst wezen – zwart of wit, het blijft een tsjeef. Waar ik veel meer van schrik, is van hoe diepgeworteld het alledaagse Vlaamse racisme is. En vooral: hoe alledaags het is. Hoe ingeburgerd. Hoe normaal. Hoe ongegeneerd.

Schelden op moslims mag. Meer nog, het moet bijna. Wie er een andere mening op nahoudt, moet tegenwoordig al sterk in zijn schoenen staan om nog tegen die Grondstroom in te gaan. (Dat geldt overigens ook voor kritiek geven op BDW in het openbaar.) Racisme in openbare ruimtes is normaal geworden.

Lees Verder
Dans la maison – François Ozon

Met Dans la maison levert Ozon, ondanks het barslechte einde, een van zijn meest beklijvende films af. En dat ligt niet alleen aan het onwaarschijnlijk sexy accent waarmee Kristin Scott Thomas de taal van Molière spreekt.

In een hypergestileerde cameravoering trekt Ozon je de wereld van Germain Germain binnen, een enigszins verbitterde leraar literatuurgeschiedenis in een middelbare school. Zijn leven is even leeg en nutteloos als het kasboek van de kunstgalerij van zijn vrouw, tot de jonge Claude hem een eerste opstel overhandigt waarin hij op sarcastisch-voyeuristische wijze een bezoek aan het huis van een klasgenoot beschrijft.

Niets, zelfs de ‘typische geur van een vrouw van de middenklasse’ niet, ontsnapt aan zijn fileermes. 

Lees Verder
(c) ArtDecaux

Daarnet op de donkere straathoek:

in smalle driehoek tussen het opstaande vlak en het opengeklapte glas balanceert, een voet op een wankel trapje, het andere achteruit gestrekt om te vermijden dat hij als een insect tussen deze grote presse-papier wordt geplet, de affiche-plakker. Met vlugge vingers wisselt hij een rol: weg met de soep, hier met het ondergoed. Een supersized mot die rondfladdert in een gele piramide van licht.

Heel even, in die twee seconden tussen reclame en reclame, heb ik dit circus voor mezelf. Zomaar.

Lees Verder

Gratis tweetaligheid? Anyone?

Even ernstig: wanneer hebt u voor het laatst een Waal op de Vlaamse tv gezien? In het nieuws lijkt Wallonië verder weg dan onze ex-koloniën. Nog liever een Congolees aan het woord, dan een Waal. Heel af en toe duikt er eentje op in een praat- of spelprogramma, als en alleen als hij Nederlands spreekt, een regel die overigens niet geldt voor Engelstaligen. En in fictie: nooit. Zelfs niet als slechterik. Vreemd, toch?

Integreren, roepen we, soms terecht en soms ten onrechte, maar altijd luid en overtuigd. En dus heeft elke televisieserie zijn Pool, Marokkaan, holebi en andere minderheid gekregen om de bevolking te laten wennen aan het feit dat eenheid en eenvormigheid tot het verleden behoren. Dat diversiteit de toekomst is, en we daar maar beter het beste uit kunnen halen.

Behalve als het de Walen betreft. Dan is de boodschap plots segreren, en niet integreren, zelfs niet assimileren. Zoals je in de VS ‘negerfeuilletons’ en witte series hebt, en er slechts bij hoge uitzondering een personage over die scheidingslijn krabbelt. Een boodschap die alle omroepen (on)bewust uitdragen.

Lees Verder
(c) Little Matador – Sandra Jordan

Stierengevechten maken mij altijd een beetje misselijk. Zelfs op televisie. Meestal gaat het lot en lijden van de stier mij meer aan het hart dan dat van de matador -ook al is dat tot op zekere hoogte hypocriet voor iemand die zoveel van steak houdt.- Maar toch is Little Matador een absolute must-see.

Desnoods doe je gewoon even je ogen dicht elke keer als er een stier in beeld verschijnt. Dat kan perfect, want eigenlijk is dit helemaal geen documentaire over Zuid-Amerikaanse kindtorero’s. Journaliste en documentairemaakster Sandra Jordan houdt achter de wervelende capes een heel ander, veel schrijnender verhaal verborgen.

Lees Verder

(c) Alas Unknown

Ga eens op café werken, suggereerde het lief, in een poging mijn winterse neerslachtigheid op betaalbare wijze te counteren. Wie weet werkt het inspirerend. Zelf had ik een hut-met-sauna op een Scandinavisch eiland in gedachten, of een winters strand in Bretagne, maar kijk: een stadscafé met wifi is ook een beetje reizen.

Achter mij telefoneert iemand voor het hele café in bedenkelijk frans, luid lachend om zijn eigen grapjes. Het is nochtans een zakelijk gesprek – al zou de zin tu t’as fait baiser comme un con anders doen vermoeden.

Niet alleen de franssprekende man is op zoek naar les coupables. Ook links van mij slaat het noodlot toe, als een vijftiger plots, hier en nu, ontdekt dat hij geen toegang meer heeft tot zijn emails en zijn database. Dat hij met andere woorden onverwacht ontslagen is. 

En dat na 35 jaar bij hetzelfde bedrijf, deelt hij mee aan het meisje tussen ons in, dat met zwartgelakte nagels een broodje mozarella eet. Zij lijkt er harder van te schrikken dan hij. Want zij is op zoek naar werk. En het is daar a fokking bad time voor, voegt ze er in hoekig Engels aan toe. Maybe I should just go travelling and eat plants. De oplossing voor de crisis ligt ongetwijfeld in het Verre Oosten.

Lees Verder
(c) Francis Alÿs

Geleerd uit een RTBF-documentaire over een proefproject met gratis heroïne in Luik:

Wallonië is een warmer land. Waar junks Dostojevski lezen.
En men mensen in hun waarde laat.

Ik denk niet dat er een wezenlijk verschil tussen de sociale klasse of achtergrond van druggebruikers in de twee landsdelen, maar er was wel een opvallend verschil in welbespraaktheid tussen de gemiddelde gestamelde Vlaamse getuigenissen in vergelijkbare human interest reportages en de eloquentie die de Waalse verslaafden aan de dag legden. 

Je zou kunnen aanvoeren dat Walen, omdat ze dichter staan bij de franstalige literaire traditie, per definitie welbespraakter zijn dan Vlamingen, maar ten eerste weet ik niet of dat cijfermatig waar is, ten tweede ben ik er zeker van dat zo’n uitspraak voor communautaire ambras gaat zorgen, en ten derde denk ik dat er een ander, makkelijker aan te tonen oorzakelijk verband is: de vraagstelling.

Stel je voor: een verslaafde komt zijn gratis shot halen, en moet even wachten. Hij zit, enigszins nerveus, in de wachtkamer in een boekske te bladeren.
Wat vraagt de interviewer hem?

Lees Verder

GPJW- (c) Herr Seele

Jan Wauters, die zichzelf ooit ‘een draadzitter’ noemde, ’zoals de zwaluwen’. Omdat hij het meeste hield van ‘kijken en beschouwen’. Jan Wauters, voor wie men het woord kleurenradio uitvond en wiens commentaarstem voetbalfans zo na aan het hart lag dat ze hun transistors meenamen naar het stadion. Jan Wauters, legende. Nooit gedacht dat hij en ik meer gemeen hadden dan een pak rijuren op een motor.

Nooit gedacht ook dat ik ooit zijn prijs ging winnen, de Grote Prijs Jan Wauters -de naam alleen al klinkt als een klok, daar zit de heroïek van trappende sprinterskuiten en rennende voetbalbenen in. Van marathonlopers die blijven gaan en hoogspringers die zichzelf overstijgen. Geen gouden, zilveren of bronzen beest, maar een echte GP, op maat van de man van het wijdse gebaar-.

Die kreeg ik dus wel, plots-klaps, uit de handen van zijn vrouw, met de woorden: ‘Jan zou dat ook graag gelezen hebben.’ Dat doet iets, als Thérèse Wauters zoiets tegen je zegt. En ik kreeg er nog twee prachtige zinnen bovenop:

Lees Verder
(c) Andreas Gursky

Van sommige kunst word je boos, van andere blij. Er zijn beelden die je doen nadenken, en beelden die met zo’n klap binnenkomen dat je ze alleen maar kan voelen. Sommige kunstwerken doen je zwijgen, van andere ga je praten. Van heel sommige ga je zelfs anders ademen. Wijder.

Fotograaf Andreas Gursky maakt zo’n beelden. Op het eerste gezicht is het vooral die wijdsheid, het allesomvattende van zijn foto’s dat je in het beeld zuigt. Het ongewone perspectief, dat hij je als kijker biedt. Door je meer te tonen dan je normaalgezien ziet.

Maar daarna komt, tegelijk met de overvloed aan details, het onbehagen. Geen grootse onvrede, geen diepe pijn, maar een ongemakkelijk gevoel, een soort jeuk. De zekerheid dat er iets niet klopt, zonder dat je er meteen de vinger op kan leggen wat.

Dat maakt zijn werk zo onwaarschijnlijk bijzonder. Dat hij de dunne grens tussen werkelijkheid en constructie zo bewandelt dat het menselijk oog niet meteen kan zeggen wat er mis is. Terwijl wij, instinctief, een messcherp oog hebben om feit en fictie van elkaar te onderscheiden.

Dat hij (in) metaforen fotografeert.

Lees Verder

Je vraagt 10 schrijvers om een kortverhaal  over vuur te schrijven, een thema waar je echt alle kanten mee uit kan, en kijk: bij twee auteurs,  allebei geboren in 1962, duiken Ariadne en de Minotaurus op, een legende waar werkelijk geen vlammetje in voorkomt. Toeval? 

Dan blijkt dat de ene in Oxford woont en de andere in Cambridge. Rivaliteit tussen de oude universiteiten? Een inside joke? Of een verborgen boodschap van Mark Haddon voor Ali Smith? Of van haar voor hem, want haar verhaal is ouder…

Bovendien heet haar verhaal Last en het zijne The Island, en is The Last Island een mytische post-apocalyptische vluchtplek, het enige landsdeel dat nog boven het water zal uitsteken nadat de wereld aan global warming ten onder is gegaan… Een cryptische date in de verre toekomst? Of gewoon serendipiteit?

Alleen freaks lezen colofons & witte bladzijden. Zeker in een boek waarvan de 10 verhalen zelf ook absoluut de moeite waard zijn. Fire mag dan wel een Oxfam-uitgave zijn (een van de vier bundels in de Ox-tales-collectie, waarvoor 38 Britse schrijvers een gratis verhaal afleverden), de wereldwinkels zijn niet het enige goede doel dat hier bediend wordt. Ook het kortverhaal mag blij zijn met deze uitgave.  #goodread 

(Mijn favoriet? Dog Days van JWinterson – al vind ik dat er nogal wat ‘Wintersoniaanse’ teksten in deze bundel staan)

 

Lees Verder

(c) Hokusai

Beangstigend, vond ik het. Van de woordkeuze in BDW’s overwinningsspeech – ‘volkspartij’, ‘den oorlog’, ‘zwart-gele zondag’- tot de met security omgeven triomfmars op het stadhuis en de intrede van de nieuwe keizer op het balkon, victoriegebaar inbegrepen. Beangstigend, maar te voorzien. Want één ding moet je BDW nageven. Hij is veruit de beste politicus van zijn generatie. 

Maar de Gele Golf is ook ten dele een geslaagde media-hype. Voor-, tijdens en na de verkiezingen bepaalde BDW de inhoud van het debat. Helaas holt de verzamelde pers ook nu weer het nationale discours van BDW achterna. Wedstrijdjournalistiek heeft de N-VA helpen winnen, kijkcijferpolitiek stuwt BDW nu naar 2014. Desnoods ten koste van België.

Lees Verder

(c) Breaking Bad – Walter White

Onder het motto ‘Geen grotere helden dan zij die elke week in de huiskamer komen’ vroeg #KnackFocus zeven schrijvers naar het tv-personage dat hen het meest inspireert, amuseert of irriteert.

Het was een moeilijke keuze tussen het gevatte cynisme van Anna uit This Life, de weelderige boezem van Xena en de stugge sociale onhandigheid van Saga Noren, maar je alter ego kies je niet – dus graag willen of niet, uiteindelijk bleef mijn blik in de TV-scherm-spiegel hangen bij een absolute anti-held:

meet Walter White – the worst possible me.

 

Het originele artikel vind je hier.
Lees Verder

 

Tango

Laat er geen misverstand over bestaan: wij waren er voor pizza. Op motorlaarzen danst men niet. En al helemaal geen tango. Hoewel er zelfs wat dat betreft enige normvervaging schijnt op te treden; nogal wat jongens stuurden hun dame ongegeneerd op hun turnsletsen over de betonnen vloer. Call me conservative, maar ik vind dat ongepast.

Wanneer een vrouw zo veel moeite doet om zich tegen alle wetten van de fysica in niet alleen op zo’n dunne hakjes staande te houden, maar er ook nog de moeilijkste passen op uit te voeren, allemaal om te gepasten tijde een elegant gehakt beentje te kunnen inzwaaien, dan mag daar iets tegenover staan.

Maar dus. Wij keken.

Lees Verder

 

OS2012

Toeval? Niks is toeval!

*Joanna Lumley begon haar carrière als Bond Girl in

*On Her Majesty’s Secret Service, de enige Bond met James Lazenby

*de opvolger van Sean Connery, tot dan toe de vaste 007

*en de grote idool van Sick Boy, leerden we in Trainspotting

*niet voor niks geregisseerd door Danny Boyle

en toen besefte ik dat Absolutely Fabulous voorbij was & Grandma vervangen door de echte Queen
en zat ik per ongeluk naar de openingceremonie van de Spelen te kijken.

Mijn 15 volstrekt irrelevante bedenkingen hieronder.

Lees Verder
De inwijding – Margaret Mahy

Ik schrijf te veel posts met deze tag, de laatste tijd. Het lijkt wel alsof alle auteurs uit mijn jeugdjaren plots het loodje leggen. Margaret Mahy gaf mij een imaginair vriendje dat ik nooit vergeten ben. Een jongen die Sorry heette. Een jongensheks met een hart van koekenbrood. Nochtans was ik in eerste instantie niet blij met dit kerstcadeau. Ik vond de cover aartslelijk (dat is hij ook, ik had gelukkig toen al smaak), fantasy een belachelijk subgenre en de taal op de eerste pagina’s bizar en verwrongen (ik was negen).

Toch was De Inwijding op een manier ook mijn changeover van echte kinderboeken naar iets anders. Mahy beschrijft hier een romance die de hele Twilight-onzin moeiteloos naar de prullenbak verwijst. Niet alleen omdat het een jeugdboek is met een gelaagdheid die in  Amerikaanse blockbusters totaal ondenkbaar is, maar vooral omdat het ook nog eens waanzinnig goed geschreven is. Het was, denk ik, een van de eerste boeken waarvan ik dacht: dat wil ik ook kunnen. Terecht: wie personages neerzet die me bijna 30 jaar later nog altijd glashelder voor de geest staan, die kan wel iets.

Laat een herleestip zijn voor deze week. Los van leeftijd. Want om het met een quote uit het boek zelf te zeggen:
“It changes you for ever, but you are changing for ever anyway.”

Lees Verder

Humoradio

Vreemd dat het nog geen staande uitdrukking is, liegen als een scenarist. ‘t Is tenslotte zoiets als smoren als een turk en zuipen als een Zwitser. Het is ons vak, en we doen het graag. Of beter nog, we laten het anderen doen. Want tenslotte is scenarioschrijven niets anders dan onbestaande mensen zo diep mogelijk in de problemen steken, hen helpen die creatief te boven te komen en hen nadien laten ruziën over dingen die nooit gebeurd zijn.

Ook echt bestaande wielrenners zouden er beter één in dienst nemen, redeneerden ze bij Humoradio. Want die dopingsmoezen, die moeten beter kunnen. En dat klopt.
Herbeluisteren kan hier.

*Al een geluk dat Humoradio de samentrekking is van Humor & Radio, want dat ik geïnterviewd word over de Tour de France is een grap op zich. 

Lees Verder

 

(c) unknown


Sitcomitis
, schrijft Joost Vandecasteele*, is een aandoening waarbij je dagen als afleveringen zonder repercutie beschouwt. Want nergens meer dan in sitcoms hanteren scenaristen de premisse dat de vorige aflevering nooit gebeurd is. Dat geen enkele belediging of fout enige impact heeft op de werkelijkheid, met alle gevolgen van dien. (Oa dat niemand ooit iets bijleert, helaas)

Eindelijk weet ik het, waarom ik het er zo van op mijn zenuwen krijg – van sitcoms, niet van Joost Vandecasteele. Dat is ingewikkelder. – En waarom ik meer van drama hou. Het hele basisprincipe van het genre staat gewoon haaks op de logica die de fundering van mijn denken vormt. Al die geestige vrijblijvendheid, ik krijg er de wubbes van. 

Nee, geef mij maar als-dan. Oorzaak en gevolg. Een stevige laag causaliteit op je moraal aan op te hangen. Zoals Walt** het altijd zegt in Breaking Bad: ‘actions have consequences.’ Waar moet het anders heen met de wereld. Of zoals Ms. Lipton het zei in het hilarische You Rang, Mylord  in haar pruilerige Britse accent: ‘if we go there, then where will it all end?’

Tiens, comedy ontsnapt blijkbaar aan de morele gewichtloosheid van sitcoms. Dat leidt tot een verleidelijke redenering: sitcom is een bij uitstek Amerikaans genre. In sitcoms zit geen normbesef. Amerikanen hebben… Nee, zo mooi zal het wel niet zijn.

  *meer in TVTouché #KnackFocus - in een lofzang op het hyper-ergerlijke Curb your enthousiasm – ergens begin juli
**meer in TVTouché #KnackFocus – in een lofzang op het meesterlijke Breaking Bad – ergens begin augustus

 

 

Lees Verder
(c) Bieke-Depoorter – I’m about to call it a day

 
De eerste keer dat ik Bieke Depoorter ontmoette, heb ik haar totaal over het hoofd gezien. Nochtans was de mensenstroom die van op de tarmac de luchthaven van Sarajevo binnensijpelde niet zo groot. En wist ik min of meer op wie ik stond te wachten. Zij had er geen idee van hoe ik eruit zag. En toch was zij het die uiteindelijk subtiel op mijn schouder tikte. 
Of wij die journalisten waren, die haar kwamen ophalen? 

Precies dat is ook de kracht van haar werk. Onvoelbaar, onzichtbaar en toch aanwezig zijn. Alles zien en niets verstoren. In één beeld meer over een mens of een gezin vertellen dan zijn psycholoog na een jaar van wekenlijkse sessies zou kunnen doen.

Lees Verder

Zomerleugens - Bernhard Schlink

Zeven liefdes die hadden kunnen zijn. Zeven kleine haperingen die de wereld uit zijn baan brengen. Zeven verhalen over mensen aan wie het geluk op een haar na ontglipt. Want hoe harder ze proberen de obstakels van het leven te ontwijken en het noodlot voor te zijn, hoe onherroepelijker ze  hun eigen ondergang bespoedigen. Daarna volgen al te herkenbare misverstanden, leugens en zelfbedrog. Er is geen mens die we zo vaak & zo kundig voorliegen als onzelf.

Veel verhalen zijn zo klein, zo herkenbaar, dat ze bijna banaal zijn. Toch, misschien net daarom, zijn er een paar meesterwerkjes bij. Niet alleen omdat Schlink een meesterlijk verteller is, maar vooral omdat hij als geen ander de kunst van het halfopen einde beheerst.

Nadat hij zijn personage met kleine, bijna onzichtbare weerhaken in zijn lezer heeft verankerd, zet hij, net te vroeg, het slotakkoord in, om dat vrijwel meteen weer af te breken. Heel even toont de afloop zich, een vis onder het wateroppervlak, die net voor je er echt bij kan komen, weer wegduikt in het donker.  Ook al is er op dat moment maar één mogelijke afloop meer, de aarzelende vluchtigheid van het einde vervult de lezer met een onstilbaar verlangen het laatste stuk zelf in te vullen. Precies die timing maakt van deze melancholieke verhalen kleine klankkasten waarin onze eigen gevoelens resoneren. Soms zoet, soms bitter. Want meegezogen door het verhaal, merkt de lezer te laat dat hij in zijn poging een glimp van de catharsis op te vangen verder voorover leunde dan hij dacht en dus tuimelt hij kopvoor de modderige vijver van zijn eigen halve waarheden en vergeten herinneringen in. En precies daardoor brengt Schlink zijn lezers dichter bij zichzelf dan met welk slot ook.

*note to self: kon je nu echt niet kiezen tussen dat beeld met die vis, en die vergelijking met muziek?

Lees Verder
(marcel)

 

‘Een grote of een kleine?’ vroeg hij nog. Met een hele vette r.

Daarna begonnen zijn handen op automatische piloot aan een reeks  goed geoefende en daardoor geroutineerde handelingen, zonder op de rest van zijn lichaam te wachten. Dat bleef gewoon een beetje doelloos achter de bar staan, terwijl naast hem de koffiemachine siste en pruttelde. Zelf stond ik al even doelloos aan de andere kant van de toonbank. Te wachten. Te kijken.

En toen zag ik ze.

Lees Verder

(c) Alas Unknown

Ik lees nooit thrillers. Denk ik.

Een blik in de boekenkast leert me dat ik onzin vertel. Eco’s In de naam van de roos, Truman Capote’s In Cold Blood, Dostojevski’s Misdaad en straf. Een hele rij Murakami’s die, Sputnikliefde op kop, bol staan van de spanning. Met wat goede wil kan je zelfs De ontdekking van de hemel een thriller noemen – lees er de actiegedreven finale maar eens op na. En is A Clockwork Orange, dat feest van spanning en ultrageweld, geen thriller?

Ik zou een apart rek kunnen vullen met mijn thrillers. Maar waarom zou ik?

Lees Verder

Jacqueline Harpman - (c) Marie Brisson

Jacqueline Harpman is overleden. Daarmee verliezen de Belgische Letteren hun grootste auteur van de 21e eeuw. De Belgische zeg ik, en voor één keer is dat niet alleen een unitaristisch statement. Harpman was franstalig, en de taalgrens loopt zo mogelijk nog strakker door ons literaire taalgebied dat door het hoofd van BdW.

Onvertaald maakt onbekend maakt onbemind.

In de afgelopen 15 jaar heb ik haar altijd als mijn grootste Belgische voorbeeld genoemd, iets wat steevast onthaald werd op ‘Wie?’ – of in het beste geval op ‘Qui, maar dat is een française, nee?’

Lees Verder

(c) Nan Goldin

 
Het was de vierde keer dat ik hem zag.
The Ballad of Sexual Dependency.

Elke keer is anders, merkwaardig genoeg, en tegelijkertijd op een vreemd geruststellende manier toch altijd hetzelfde.

Anders, niet alleen omdat elke versie van de Ballad lichtjes verschillend is, maar vooral omdat dit eigenlijk een spiegel is. Een waanzinnige vervorm- en vergrootspiegel van meer dan 700 dia’s  waarin je alle levens die je hebt geleefd of had kunnen leven -for better or worse- aan je voorbij ziet flitsen.

Een wervelende caleidoscoop van 42 minuten beeld&muziek waarin alle grote emoties je beurtelings aankijken. Binnenkomen. Nazinderen.  Frankly, my dear, it’s better than therapy.

Lees Verder

Borgen - The Government

Misschien heb ik deze week te veel naar Borgen2 gekeken, en zijn de strapatsen van Brigitte Nuborg -hoeveel afleveringen heb je nodig om te vergeten waar je voor staat?- de trigger voor mijn doemdenken, maar weet je wat ik mis?

Het grote ideologische gelijk.

Het Westernwereldbeeld uit de Tijd van Toen, waarin de zaken simpel waren. Ook de politiek. Het spectrum bestond uit de goeden en de slechten, hun programma was in één zin samen te vatten en op basis daarvan maakte je je keuze in het stemhokje.

Lees Verder

(c) Anagram bookshop

Het interview was leuk. En het ging vlot. En dus sneller dan verwacht. Toen hadden we nog een uurtje over allebei. Hij tot de fotograaf kwam, ik tot ik naar mijn volgende afspraak moest. We wilden die tijd allebei zoekmaken in hetzelfde café. Een tafeltje opschuiven leek ons onnozel, dus namen we allebei ons boek. En nog een koffie. Begonnen te lezen. En keken na één pagina allebei tegelijk onzeker op.

Hoeveel stilte mag er vallen tussen vreemden? Kan je wel zo ongegeneerd zitten lezen in het bijzijn van een onbekende? Word je niet verondersteld sociaal gedrag te ontplooien?
‘Doe maar, hoor. Dit is sowieso een beetje zoals na een one-night-stand samen ontbijten.’
‘En bedenken dat je de ander nooit zijn naam gevraagd hebt, maar nu is het echt te laat om dat nog te doen.’
 
Hij lachtte. Lachen is altijd een goed teken. Dus keken we allebei weer naar ons boek & lazen verder. Helemaal ontspannen. En toen ik opstond & wegging, ging hij ook aan een ander tafeltje zitten. Alsof ik de huissleutel had meegenomen.

Lees Verder

The Hunger Games

 

Natuurlijk valt er van alles aan te merken op The Hunger Games – voor de goede orde, ik heb het hier over de trilogie, niet over de film – en ik zal dat zo meteen met veel plezier doen, maar zelfs los van de hype valt het niet te ontkennen:
(the girl on) fire is really catching.

Wie na de eerste twintig bladzijden niet heeft afgehaakt, is hooked voor bijna 1400 pagina’s nachtlectuur. Waarom in hemelsnaam?

Lees Verder

Gouden Strop 2012

 

Begin deze week is de longlist van Gouden Strop bekend gemaakt;  vijf Belgische en vijf Nederlandse auteurs maken kans op de thrillerprijs.

Diggers staat daar vrolijk tussen te blinken – dus nu is het afwachten wat de shortlist brengt, eind april.

De volledige lijst vind je hier.

Lees Verder

Christophe Van Gerrewey

 

Dit is geen brief, en zo ben ik ontslagen van de verplichting je aan te spreken en je samen te vatten – wat goed is, aangezien wij elkaar niet kennen en er bijgevolg niets samen te vatten valt. Wat er tussen ons is gebeurd, zal gauw genoeg blijken, en kan, in dit soort tekst, gerust zonder aanspreking verteld en vervolgd worden.

Lees Verder

Vanochtend kreeg ik in de dierenwinkel een boekje bij mijn kattenvoer. Een dik, wit bundeltje papier met een harde kaft en een linnen rug. Ik bleef er thuis nog een tijdje verdwaasd mee in mijn handen zitten; oké, het is boekenweek, maar in het literaire segment is het voor de meeste uitgevers al lang onbetaalbaar geworden om de mindere goden nog in hard cover uit te brengen. Voor zo’n harde rug worden moorden gepleegd -collega’s worden genadeloos afgemaakt met a blow to the back of the head with a blunt object, zoals een presse-papier. Ja, zelfs steekpartijen met vulpennen niet geschuwd. Ingebonden, laat staan ingenaaid worden, dat overkomt alleen nog de allerbesten. Zelfs kunstboeken moeten het tegenwoordig doen met een slap kaftje.

Lees Verder

www.rtv.be

En ook Diggers heeft een wild weekend gehad:

boek & schrijfster waren te gast in Trendiez op RTV, en dat is het gezelschap van
niemand minder dan Nicole & Hugo.

Een gesprek over ambitie, valse Vlaamse bescheidenheid & een misschien-TV-reeks.
Herbekijken kan hier!

Ook op Crimezone.nl nog een leuk compliment opgeduikeld, van een West-Vlaming – die tellen in deze dubbel :)

Lees Verder
www.theomaassen.nl

Als het niet voor hem was geweest had ik het nooit gedaan.
Het moet gezegd, er zijn weinig mannen voor wie ik zoiets over heb: zonder avondeten op een te vroege overvolle trein klauteren, platgedrumd worden in het station door 10000-en medemensen die, nu alle gloeilampen thuis stilaan verplicht door spaarlampen vervangen zijn, per se naar het Lichtfestival willen gaan kijken, 40 minuten op een snokvolle tram the long way round rond Gent rijden, er dan midden in die mensenzee van verrukte ogen uitgeflikkerd worden op een compleet verkeerde plaats, en vervolgens twee kilometer rennen op hoge hakken om toch nog op tijd in de Capitole, tempel van burgerlijkheid en musicalvertier, te geraken voor de deuren sluiten om daar opgejaagd door te magere zaalmeisjes zonder drankje nog nahijgend neer te zijgen op een met kauwgum beplakte stoel tussen drie malloten die op hun iPhone nog snel even de voetbaluitslagen van AAGent volgen terwijl het licht al dooft.

And yet. Voor Theo Maassen doet een mens al eens iets extra.

Lees Verder

Goeiemorgen morgen!

Het zijn weer fijne dagen: terwijl ik gisteren tussen Nicole&Hugo in de RTV-studio zat om de kersverse tweede druk van Diggers & de trailer voor te stellen in Trendiez (uitzending dit weekend), zat mijn virtuele en vooropgenomen alter-ego op kanaal Z met Ianka Fleerackers over het boek & de misschien-serie te praten.

Herbekijken kan hier.

Lees Verder

www.deleesfabriek.nl

Vanochtend Diggers gespot in De Leesfabriek! En als jongeren iets goed vinden, is dat een extra compliment, niet alleen omdat zij de toekomst van het lezen zijn, maar vooral ook omdat ze geen blad voor de mond nemen. De volledige, onverpakte, recht-door-zee-se recensie kan je hier lezen. Dit is alvast het veelbelovende begin:

“Onheilspellend sfeertje in een “meesterlijk” geschreven boek. Da’s toch mooi voor je debuutroman. Gaea Schoeters’ roman ‘Diggers’ is maar liefst 500 pagina’s en leest als een trein, check Mariska op http://www.deleesfabriek.nl/
Lees Verder

Knack Focus – www.knack.be

“Diggers is een opmerkelijke thriller, met gebeitelde hoofdpersonages, dramatische wendingen en beeldschone zinnen. Schoeters schrijft als een schilder, impressionistisch en barok (…) Ik kan enkel hopen dat het boek toch nog televisie wordt, want Diggers is een van de zeldzame misdaadromans die het etiket ‘literaire thriller’ absoluut verdienen.”

Een dubbel compliment omdat de recensente van dienst,  Johanna Spaey, zelf al een paar WOI-romans op haar naam heeft staan. Merci!

Verder lezen kan hier of hieronder.

Lees Verder

“Ambitie? Ik?” – (c) Trui Hanoulle

“Ik wil meer verkopen dan Stieg Larsson.”, lachte auteur Gaea Schoeters tijdens haar interview met ZiZo. De verkoop van haar nieuwste boek, ‘Diggers’, gaat wat dat betreft alvast de goede kant uit. Na amper twee maanden is de meer dan zeshonderd bladzijden dikke roman al uitverkocht. De tweede druk zal niet lang op zich laten wachten.

*Nvdr: hij rolt, as we speak, van de persen!

Dit interview verschijnt deze week in het nieuwe nummer van ZiZo Magazine. Maar voor wie nu al nieuwsgierig is naar de rest van mijn ondoordachte zwart-wit uitspraken, geef ik er hieronder al een paar weg. Bijvoorbeeld meer uitleg bij deze boude quote:

“Ik zou nooit uit mezelf een thriller schrijven.”

Lees Verder

Meisjes, Moslims & Motoren

 

Gisteren viel er iets bijzonders in mijn elektronische postbus. Iets ongewoons.
Iets wat bijna haaks staat op het medium.

Een heuse nieuwjaarsbrief.

De afzender was mijn vroegere lerares dictie, Anita Daldina.
Het onderwerp een boek: Meisjes, Moslims & Motoren.
En de openingszin zo mooi dat ik de brief niet niet kan delen:

“Nieuwjaarsbrief 2012: de overgang van oud naar nieuw en ja, er is nog hoop.”

Lees Verder

Tabriz, 2007 – (c) Trui Hanoulle & Gaea Schoeters

Verontrust door het machtsvertoon en spierballengerol in de Straat van Hormuz trokken Ann-Sofie Dekeyser en ik afgelopen woensdag naar Delft, voor een ontmoeting met de Iraans-Nederlandse schrijver Kader Abdolah. Onderwerp van gesprek: zijn visie op de spanningen tussen het Westen en zijn geliefde Vaderland.

De Prins der Perzische Letteren, in het diepst van zijn gedachten ook President van Iran, was somber gestemd.

“De wereld weet het nog niet, maar Iran staat op het punt te verdwijnen.”

Hier vind je het stuk zoals het op 07/01/2012 in De Standaard is verschenen.
DS1 - DS2

En voor wie wil, staat hieronder de XL-versie. 

Lees Verder

(c) Kasimir Malevich

 

‘Niets is saai,’ zei de kat na een tijdje.
‘Dat klopt,’ zei de hond. ‘Als je het langs de juiste kant bekijkt, is alles interessant.’
En hij ging een beetje verliggen om zijn niets beter te kunnen bekijken.

Op vraag van De Standaard der Letteren schreef ik mijn Grote Verwachtingen
voor 2012 neer. Verder lezen kan hier Ergens.

Lees Verder

Vaclav Havel

“Hope is definitely not the same thing as optimism. It is not the conviction that something will turn out well, but the certainty that something makes sense, regardless of how it turns out.” 
[Václav Havel, Disturbing the Peace (1986), Chapter 5 : The Politics of Hope]

Praag, winter 1989
Het sneeuwt op de bruggen. De fluwelen revolutie is net voorbij – de laatste zachte vlokken ervan dwarrelen nog neer op de straten. Overal lopen mensen, een beetje verbijsterd werpen ze een eerste voorzichtige blik op de vrijheid. In hun ogen vooral vertwijfeling – alsof deze dooi even vergankelijk zou kunnen zijn als het ijs op de plassen. Aarzelend wijzen ze naar deze nieuwe wereld, als om de vrijheid uit te nodigen op hun uitgestrekte vinger neer te dalen.

Ik ben dertien. Te jong om de politieke consequenties te vatten van wat er gebeurt, maar jong genoeg om instinctief aan te voelen dat het iets groots is.

Lees Verder

#uitgelezen @Vooruit

Wie er gisteren niet bij was op de laatste #Uitgelezen van dit jaar in de Gentse Vooruit, had ongelijk.

Fien Sabbe en Anna Luyten bijna struikelden over elkaar in hun Sturm und Drang om kersverse Pulitzer-winnares Jennifer Egan de hemel in te prijzen, maar Lien Van de Kelder noemde haar ’Bezoek van de knokploeg’ ongegeneerd een ‘vreselijk saai boek’, Jos Geysels lanceerde terloops de metafoor ‘vrijen met je oogleden’ en Lieven Verstraete vermeldde tussen neus en lippen dat hij Tirza een geweldige draak vindt. Dat alles op de zachte tonen van The Bony King of Nowhere.
En ergens aan het eind heb ik ook nog een stukje voorgelezen onder het motto:
de Vooruit in het boek – het boek in de Vooruit.

#Diggers #inlevendenlijve kan je hier herbekijken.

En er was de afgelopen week ook nog lof voor Diggers – van @TrixSlock. Nalezen kan hier, op Trixtheblog!

Lees Verder

 

(c) mark rothko

 

Vandaag tijdens het researchen over een recept voor kunst gestruikeld. Ik geef het hieronder even mee.

Met dank aan Mark Rothko –  ”the recipe of a work of art – its ingredients – how to make it – the formula.”

Lees Verder

(c) Tom De Decker

 

BOEM PAUKESLAG!  Volgende week dinsdag lees ik een stukje #Diggers voor in #Uitgelezen –  in bijzonder chique gezelschap, want op tafel liggen (boeken van) Stefan Brijs, Jennifer Egan & Kazuo Ishiguro.

Extra leuk is dat een aantal passages in het boek zich ook in het Vooruit-gebouw afspelen – een locatie waar ik altijd al ontzettend veel van gehouden heb, ten dele om haar geschiedenis, maar ook om de unieke sfeer die er nog altijd hangt, het uiterst diverse publiek dat zich er verzamelt en de culturele drive die het hele Vooruit-project ademt. 

Ik heb er al prachtige dingen gezien & gehoord, al gedanst & gezoend – en nu ga ik er dus ook lezen.
20u00 – Balzaal – Vooruit – Gent

Lees Verder

Akram Khan - Desh

 Anderhalf uur lang kijkt een volle zaal volstrekt verstild naar het podium – bijna met ingehouden adem,  zo lijkt het wel. Om dan als één man op de staan en het kleine mannetje op het podium te overspoelen met een tsunami van applaus, een aanzwellend en aanhoudend naar adem happen van ritmisch geklap. Een cameraman probeert in het te felle schijnsel van een vertwijfeld lampje de golf van emoties te vatten die het publiek overspoelt; links en rechts huilen mensen, en zelfs in de trage mensenzee die zich richting vestiaire beweegt, zijn de meesten nauwelijks in staat te praten. ‘Ik kan nog even niet.’  

Akram Khan glimlacht alleen maar, alsof hij de hypnose waarin hij zijn publiek gevangen heeft zelf nog even moet laten doordringen.
Maar wat is het, dat ons in een voorstelling zoals deze zo raakt?

Lees Verder

Eric - Shaun Tan

 

Het mooiste, het diepste, het leukste.

Boekentip.nl vroeg me om de grote boekenliefdes van mijn leven op een rij te zetten. Niet makkelijk, vond ik, dus ik heb me laten leiden door een flinke dosis serendipiteit. Op mijn nachtkastje vond ik Shaun Tan’s ‘Verhalen uit een Verre Voorstad’ terug. Wie zo’n grote gevoelens in zo weinig letters kan vatten, is een meesterlijk auteur. Net als zijn Rode Boom is dit een boek om met je hart te lezen, meer dan met je ogen. Daarnaast lag Paustovski’s Gouden Roos. Misschien een vreemde combinatie, maar ze hebben meer gemeen dan je zou denken.

Het hele boekentip-interview vind je hier.

Lees Verder

Jeanette Winterson - Why...

 

In Why be happy when you could be normal legt Jeanette Winterson een stukje van haar ziel bloot, dat al van in haar eerste boek in zowat alles wat ze schrijft als een vuurtorenlicht tussen de letters doorschemert. De aan-uit-licht-donker-beweging tussen verlangen en verlies, die trieste, troostende dans met de schaduwen van de liefde, die een geliefde, nadat ze zelf al lang uit het zicht is verdwenen, nog altijd pijnlijk scherp op de holle muren van het hart werpt, komt in al haar boeken terug. Net zoals haar strijd met moederliefde, die ze aanvatte in Oranges are not the only fruit en sindsdien nooit meer heeft losgelaten.

Aanrader van de week, noemt Kathy Mathys dit ‘aangrijpend ego-document in een zinderende stijl’ in DSLetteren van afgelopen vrijdag. 

Lees Verder

Weight - Jeanette Winterson

Op vraag van Boekentip.nl mijn eigen smaak & boekenkast eens onder de loupe genomen.
Het volledige interview met alle tips vind je vanaf 28/11 op www.boekentip.nl -
maar omdat het kiezen zo moeilijk was, hier alvast de laatste ‘voorronde’ .

Het liefst had ik deze twee samen getipt:

“Weight van Jeanette Winterson en The Penelopiad van Margaret Atwood, allebei verschenen in een heel mooie uitgave bij Canongate. Twee herwerkingen van bekende mythes. Door twee schrijfsters die allebei op hun best zijn als ze om het thema ‘wat als’ mogen cirkelen.”

Lees Verder

duizend bommen en granaten

 

Wie het Radio 2 interview op 10 november gemist heeft, kan het hier opnieuw beluisteren.

Ook Patrick Van Wanzeele, de ‘digger’ bij wie ik voor mijn research terecht kon, vertelt een stuk van zijn verhaal. Voor de opnames spraken we af in de Yorkshire Trench & Dug Out, een site vlakbij het kanaal van Boezinge, die in 1992 voor het eerst door de Diggers verkend werd. Deze loopgraaf ontstond na de eerste gasaanval op Ieper in 1915, en werd in 1917 verder uitgediept en gemoderniseerd.



 

 http://www.gaeaschoeters.be/wp-content/uploads/2011/10/diggers.mp3

Lees Verder

ATV – Onder Cover

 

‘De grens tussen goed & kwaad is volgens mij een soort tripdraad, die we eigenlijk allemaal wel weten hangen, maar waar we door omstandigheden soms tijdelijk blind voor zijn…’

Dat en meer in een heel leuk gesprek over Diggers met Michael De Cock voor het boekenprogramma Onder Cover op ATV.

Lees Verder

His Master's Voice

 
Muziek voor bij het lezen:
Hier vind je de volledige playlist van de soundtrackpagina die achterin Diggers staat.

Dat er zoveel muziek in het boek geslopen is, is helemaal vanzelf gebeurd. Heel natuurlijk. Zonder zoeken.

Al van bij het begin vond ik dat alle hoofdpersonages een eigen muzieksmaak moesten hebben. Om hen via die muziek verder uit te tekenen. Voor Pieter werd dat uiteraard klassiek, wat hij van thuis uit heeft meegekregen, en Brel, om zijn vader mee te irriteren. Martin houdt van zware metal, en Arne is er allemaal niet zo mee bezig, die gaat mee met de radiohits van zijn tijd. Liedjes die in je hoofd blijven hangen.

Lees Verder


100 jaar Groote Oorlog

 ’Waarom zouden we terughoudend moeten zijn om Flanders Fields uit te spelen, om Vlaanderen te promoten? Het is een sterk merk.’ 

De uitspraak van Geert Bourgeois (N-VA) is op zijn minst ongelukkig te noemen. Historicus Bruno De Wever gaat verder: hij stelt dat de Vlaamse regering zich bedient van de Eerste Wereldoorlog om aan natieopbouw te doen. Dat de geschiedenis in het project 2014-18 als ‘een schaamlapje’ gebruikt wordt ‘voor andere belangen’. Expert Sophie De Schaepdrijver werd niet eens geconsulteerd voor het project. Vlaamse onhandigheid, gebrek aan kennis van onze eigen (nochtans internationaal vermaarde experts) of  omdat ze een hardnekkige Vlaams-nationale mythe doorprikte? En waarom komt in geen van de ontwerpteksten het woord België voor? Wil Vlaanderen een Leeuwenvlag tussen de poppies neerpoten?

Wouter Van Driessche vlooide ‘De kleine oorlog om de Groote Oorlog’ uitgebreid uit in De Standaard van vandaag.

Lees Verder

Bear on Ball – Erik Brooks

 

‘Even if you don’t know what the f*** you’re talking about,
stay on the f***in’ ball, smile & bullshit your way through…’

Wijze lessen uit mijn studententijd en een stukje Diggers op Urgent.fm

Lees Verder

New Irish Cemetary

 

11/11/2011

Straks weerklinkt hier vlakbij de Last Post. Ik probeer intussen aan Charlotte van VlaanderenVandaag (voor de snelzoekers, op minuut 20.20) uit te leggen hoe de oorlog voelde voor de jongens zelf. Want als me één ding is bijgebleven uit de research, dan is het dat wel. Hun angst. In die eindeloze, donkere nachten. Luisterend naar de jammerende gewonden op het slagveld. Vlakbij, maar toch te ver. Hulpeloos. Verloren.

Op de terugweg luister ik nog maar eens naar dat ene nummer dat daar alles over zegt: No Man’s land.

Lees Verder

Boekenbeurs 2011

 

‘Zelfs de goudvis, anders alleen maar een onbetekende oranje streep in zijn kom, leek opgejaagder dan normaal. Alsof ook hij het wist, alsof het onheilsbericht uit de krant in zwart-witte letters als visvoer op het wateroppervlak was neergedwarreld.’

Die zin -ongeveer- produceerde ik gisteren op vraag van vijf meisjes uit Dendermonde die ‘op zoek waren naar auteurs die nu, meteen, hier, snel, een kort verhaaltje van tien regels wilden schrijven ‘over ons, voor een groepswerk’. Natuurlijk werd het een onzinverhaal, maar deze zin bevalt me wel. Misschien gebruik ik hem nog wel eens ergens.

Lees Verder

corto maltese – hugo pratt

-
‘He’s dreaming with his eyes open, and those that dream with their eyes open are dangerous,
for they do not know when their dreams come to an end.’

Dat en meer moois in dit stripinterview - De Stripspeciaalzaak vroeg meer dan 150 schrijvers iets te vertellen over de strips waar ze -al dan niet- van houden. Ik sloot even mijn ogen en zag meteen twee jeugdliefdes terug:

Corto Maltese & Isabeau de Marnaye.

Lees Verder

Once upon a time in the Westhoek – #DSLetteren

 

‘De Vlaamse thriller heeft er een ster bij,’ schrijft John Vervoort in #DSLetteren, en hij geeft er Diggers maar liefst ****.

‘Zelden is er in Vlaanderen een ambitieuzer thrillerdebuut geschreven dan Diggers. Bewonderenswaardig is ook de sterke combinatie van cliffhangers en onverwachte wendingen met een doorgedreven analyse van de karakters van de personages (…) Schoeters verdient lof voor haar kennis van de periode, haar talent om een complex verhaal nergens echt te laten ontsporen en haar stilistische bravoure.’

 
Lees Verder

(c) Rosemie Callewaert

 

Leuk om te zien dat ik mijn eigen boekentoren heb
op de Boekenbeurs.

Wie dat wil, vindt me daar nu zaterdag vanaf 13u
en donderdag de 10e vanaf 19u.

Stand 423, bij WPG-Uitgevers

Lees Verder

(c) Rosemie Callewaert

 

Vanochtend goed nieuws bij het ontbijt: Diggers wordt geprezen in Boek!

‘In Diggers weet Gaea Schoeters de spanning danig op te voeren rond archeoloog Arne Overstijns en de foute projecten waarin hij terecht komt. Haar 600 pagina’s lange debuut telt geen bladzijde te veel.’

Lees Verder

de clown van god - Tomie de Paola

 

‘Ik vind het heel belangrijk om te stellen dat een kinderboek geen minder boek hoeft te zijn. Het is nog steeds mijn lievelingsafdeling in een bibliotheek.’ 
Zelden iemand met zoveel liefde over een prentenboek zien spreken als regisseur Gust Van den Berghe. We hadden het over Een clown van God, voor DSLetteren, maar zijn ongewilde pleidooi strekte verder dan dat.

Lees Verder

Schaaknovelle - Stefan Zweig

 

Sommige mensen worden aangestuurd door één absolute, allesoverheersende drive, en zijn daar door niets of niemand vanaf te brengen. Bewonderenswaardig of beperkend? Genieën of wereldvreemde rare vogels? Ik kom het thema tegenwoordig overal tegen, ook in deze Schaak-novelle van Stefan Zweig, een kleinood uit 1942.

Lees Verder

CCCP - Frederic Chaubin

“This project came about by chance.
It began with a second-hand book bought on a sidewalk in Tbilisi on a day in August 2003.”

Lees Verder

Mira zingt 'Uwe maat' - (C) Rosemie Callewaert

Virtual T-shirt - (C) Rosemie Callewaert

 

Lees Verder